Adam BIELAN

Panie przewodniczący, drogi komisarzu, dziś, gdy dyskutujemy o poparciu Unii Europejskiej dla sprawiedliwego, trwałego i kompleksowego pokoju na Ukrainie, musimy powiedzieć fundamentalną prawdę – nie może być trwałego pokoju bez sprawiedliwości i sprawiedliwości bez pełnej suwerenności Ukrainy, integralności terytorialnej i całkowitego wycofania się każdego rosyjskiego żołnierza. Uważamy, że każdy wiarygodny proces pokojowy musi być prowadzony przez Ukrainę i wspierany przez UE, a nie narzucany Kijowowi.

W związku z tym ukraińska formuła pokojowa i plan zwycięstwa, przedstawione przez prezydenta Wołodymyra Zełenskiego, stanowią jasny plan pełnego przywrócenia ukraińskich granic uznanych przez społeczność międzynarodową, pełnej odpowiedzialności za popełnione zbrodnie wojenne oraz wystarczających gwarancji bezpieczeństwa, aby powstrzymać wszelką przyszłą agresję. Bądźmy krystalicznie czyści, pokój nie może nagradzać imperializmu, podziału Ukrainy ani legitymizować podboju. W przeciwnym razie ośmieli to Rosję w jej imperialistycznym rewizjonizmie.

Ponadto Unia Europejska nie może sobie pozwolić na pozostanie w tyle i musi działać jako gwarant bezpieczeństwa. Oznacza to wdrożenie solidnych długoterminowych gwarancji bezpieczeństwa dla Ukrainy i wykorzystanie zagranicznych aktywów państwowych Rosji do pokrycia kosztów odbudowy Ukrainy. Wzywam Radę do pilnego usunięcia pozostałych przeszkód prawnych, aby Rosja odbudowała kraj, który próbowała zniszczyć.

Po trzecie, Polska jako państwo pierwszej linii – zbyt często ofiara imperialistycznego ekspansjonizmu – rozumie stawkę. Ponieważ żadna siła militarna nie zdołała pozbawić Polski niepodległości, jest niezgłębione, że Ukraina ryzykuje utratę własnej. Ponieważ brutalna wojna napastnicza Rosji rozpoczyna się już po raz czwarty, Unia Europejska musi pozostać niezłomna w swoim zaangażowaniu na rzecz sprawiedliwego i trwałego pokoju, który podtrzymuje suwerenność, integralność terytorialną i wolność Ukrainy do wyboru swojej przyszłości.

Panie Przewodniczący! 8 maja 1945 r. zakończyła się II wojna światowa, najbardziej krwawa i wyniszczająca wojna w dziejach ludzkości. Dla Europy Zachodniej jest to dzień zwycięstwa odniesionego dzięki pomocy Stanów Zjednoczonych. Dla narodów Europy Centralnej i Wschodniej to symboliczny początek niemal półwiecznej okupacji przyniesionej przez Armię Czerwoną.

Tę rocznicę obchodzimy w cieniu innej wojny, wojny toczonej na Ukrainie. Wczoraj na ten temat debatowaliśmy. Rozmawialiśmy również o tym, w jaki sposób agresor, czyli Rosja, powinna zadośćuczynić i wynagrodzić Ukrainie szkody, które wyrządziła. Ja te głosy oczywiście wspierałem, ale zastanówmy się, czy po II wojnie światowej agresor, czyli Niemcy, zadośćuczyniły szkodom, które one wyrządziły.

Niemcy zamordowali ponad 6 mln polskich obywateli. Wyrządzili szkody – według oficjalnego polskiego raportu polskiego rządu – na ponad półtora biliona euro. Do dzisiaj nie zapłaciły reparacji. A wczoraj nowy kanclerz w Warszawie po raz kolejny postanowił nas upokorzyć i w obecności polskiego premiera oświadczył, że ta sprawa dla Niemiec jest zakończona. Otóż, panie kanclerzu Merz, nie jest zakończona. Będziemy się domagać zadośćuczynienia, a proniemiecki premier Donald Tusk prędzej czy później straci władzę.

Niestety nasz region Europy – Europa Środkowa, Centralna i Wschodnia – padł ofiarą dwóch wielkich totalitaryzmów w XX wieku: z jednej strony hitlerowskiego nazizmu, hitleryzmu, który spustoszył mój kraj, z drugiej strony komunizmu w najgorszym wydaniu sowieckim, który przez ponad pół wieku czy prawie pół wieku okupował Polskę.

Ma Pan rację – te zbrodnie wciąż nie zostały rozliczone. Mówiłem o braku reparacji ze strony Niemiec. Polska będzie się tego domagać niezależnie od tego, czy w tej chwili u władzy jest rząd, który nie czuje emocji zdecydowanej większości moich rodaków, czy nie.