Arkadiusz MULARCZYK

Pani Przewodnicząca! Od dekad słyszymy, że sytuacja na Bliskim Wschodzie jest na tyle skomplikowana i pełna niuansów, że osiągnięcie trwałego pokoju jest tam niemal niemożliwe. Polityka Donalda Trumpa spod znaku pokoju poprzez siłę zadała kłam tej tezie i przyniosła efekty w bezprecedensowym tempie. Przywódcy krajów zachodnich muszą zrozumieć bowiem jedną zasadę: kraje Bliskiego Wschodu rządzą się innymi prawami i wyznają inne wartości niż zachodnie demokracje.

Dla ajatollahów w Iranie próby ustępstw są dowodem słabości i niezdecydowania, czego wyrazem była fatalna umowa dotycząca kontroli irańskiego programu rozwoju broni jądrowej zawarta pod egidą prezydenta Obamy. W rezultacie, gdybyśmy mieli dzisiaj innego gospodarza Białego Domu, tak jak tego chciałaby Ursula von der Leyen, perspektywa posiadania przez jeden z najgorszych reżimów na świecie najbardziej śmiercionośnej broni byłaby bardzo realna. Na szczęście zamiast tego czarnego scenariusza mamy osłabiony Iran i potencjał na poszerzenie liczby członków Porozumień Abrahamowych. Za to prezydent Trump zasłużył na Nagrodę Nobla.

Panie Komisarzu! Wysoka Izbo! Oczekujemy, że nowy budżet Unii Europejskiej po 2027 roku będzie oparty na zasadach uczciwości, przejrzystości i równego traktowania. Tymczasem w ostatnich latach widzieliśmy niepokojące zjawisko upolityczniania mechanizmów finansowania w Unii Europejskiej.

Mój kraj, Polska, przez ponad dwa lata nie otrzymywał środków unijnych z uwagi na rzekome łamanie praworządności. Nie kto inny jak obecna tu Ursula von der Leyen nakładała kamienie milowe na rząd polski, które miały być realizowane, aby odblokować środki unijne. I też, Drodzy Państwo, po wyborach parlamentarnych, które wygrał Donald Tusk, jego nominat, obecny tu komisarz Serafin, Komisarz ds. Budżetu, otrzymał te środki mimo niespełnienia żadnych warunków zrealizowanych w kamieniach milowych. Praworządność nie została przywrócona, a mimo to środki zostały do Polski skierowane. Panie Komisarzu, czy fundusze unijne są...

Szanowna Koleżanko, jestem niezwykle zdumiony Twoim wystąpieniem. Troszczysz się o kilka tysięcy Ślązaków na Śląsku, którzy nie mają dostępu do języka śląskiego, a ja chcę zapytać o milion Polaków w Niemczech – ponad milion Polaków, którzy tam ciężko pracują na waszą gospodarkę. Czy ci Polacy mają prawo do nauki języka polskiego w niemieckich szkołach? Czy w niemieckich urzędach są napisy po polsku?

I na zakończenie: kiedy Niemcy zwrócą zrabowany w Niemczech majątek dziedzictwa polskiego, polskich organizacji, które zostały obrabowane dekretem Goeringa? Bardzo proszę o odpowiedź, Koleżanko z Niemiec.

Pani Poseł! Zwracam się do Pani jako przedstawicielki kraju, który forsuje umowę Mercosur – sprowadzanie taniej żywności z czterech krajów Ameryki Południowej. Pani reprezentuje kraj, który forsuje umowę o wolnym handlu z Ukrainą. Więc jak Pani chce zachować rolnictwo w Europie, jeżeli Europa zostanie zalana tanimi produktami z Ukrainy i tanimi produktami z Ameryki Południowej? Przecież polityka Pani kraju doprowadzi do zniszczenia rolnictwa w Unii Europejskiej.

Pani Przewodnicząca! Panie Komisarzu! Po 20 latach od rozszerzenia Unii Europejskiej wciąż mamy systemową nierówność między krajami Europy Centralnej – tymi, które dołączyły do Unii Europejskiej – a krajami starej Unii. Dopłaty dla rolników oraz dopłaty inwestycyjne są wciąż wyższe dla rolników starej Unii, niższe dla rolników w Europie Centralnej, chociażby w Polsce. Czas zakończyć tę systemową niesprawiedliwość.

Drugą rzeczą, co do której wyrażamy głęboki sprzeciw, to uderzenie w rolników z centralnej Europy, zwłaszcza z Polski. Umowa, którą obecnie negocjujecie, umową Mercosur, doprowadzi do gigantycznego napływu taniej, niekontrolowanej żywności do Unii Europejskiej, podobnie jak otwarcie handlu z Ukrainą – te dwa elementy są niszczące dla rolników z Europy Centralnej. Panie Komisarzu, jeśli doprowadzicie do zniszczenia rolnictwa w Unii Europejskiej, to będzie to wasza świadoma decyzja. Dlatego Ursula von der Leyen powinna zostać odwołana.

Pani Przewodnicząca, pani Komisarz! Wysoka Izbo! Chcę nawiązać do sprawy historycznej, która ma też związek z polityką spójności. W 40. roku dekretem Hermana Göringa został zdelegalizowany i znacjonalizowany Związek Polaków w Niemczech. Dziesiątki Polaków zostało zamordowanych, a ich majątek został zagrabiony przez nazistowskie Niemcy. I do dzisiaj, mimo upływu 80 lat, Niemcy nie chcą zwrócić tego majątku. Nie chcą zrehabilitować działaczy Związku Polaków w Niemczech.

Mimo tego, iż niemal 2 miliony Polaków żyje w Niemczech, Niemcy nie chcą uznawać, że jest to mniejszość, mniejszość polska. W związku z powyższym nie desygnują środków na naukę języka polskiego, a w urzędach niemieckich nie ma informacji w języku polskim.

Pani Komisarz, liczę, że zwróci się Pani do kanclerza Niemiec i zapyta co się dzieje ze Związkiem Polaków w Niemczech i dlaczego Niemcy nie chcą się rozliczyć z majątku zrabowanego podczas II wojny światowej.