Panie Pośle! Kilka miesięcy temu przekazałem Panu osobiście do biura poselskiego raport o stratach wojennych jakie Niemcy wyrządziły Polsce podczas II wojny światowej. Jak Pan dobrze wie, Niemcy nigdy z Polską się nie rozliczyły ze skutków II wojny światowej. Co więcej, polskie ofiary II wojny światowej, podobnie jak greckie i inne ofiary, nie mają drogi sądowej dochodzenia roszczeń od państwa niemieckiego. Czy uważa Pan, że Unia Europejska powinna stworzyć specjalny fundusz dla ofiar II wojny światowej, który wciąż nie jest aktywny, a polskie, greckie i inne ofiary wciąż nie otrzymały zadośćuczynienia od Niemiec za skutki II wojny światowej.

Szanowni Państwo! Panie Komisarzu Serafin! Rozmawiamy dzisiaj o bardzo ważnym budżecie Unii Europejskiej, o miliardach i nowych priorytetach. Ale gdzie w tym wszystkim jest sprawiedliwość dla obywateli Unii Europejskiej? Ja chcę podkreślić, że wciąż żyją w Unii Europejskiej obywatele Unii Europejskiej, zwłaszcza w Polsce, w Grecji i innych krajach, którzy nie mają dostępu do drogi sądowej. Nie dostali nigdy żadnego zadośćuczynienia. Powstaje więc pytanie: dlaczego w taki sposób traktujemy obywateli Unii Europejskiej?

Z drugiej strony tworzymy fundusze reparacyjne dla Ukrainy. 10% środków wydatkujemy za granicę na pomoc dla Afryki, na fundusze wspierające kwestie postkolonializmu. Unia Europejska jest otwarta na potrzeby obywateli całego świata. Dlaczego zamyka oczy dla obywateli Polski, Grecji i innych krajów Unii Europejskiej? Panie komisarzu Serafin, Pan jest Polakiem. Pan dobrze zna ten problem. Premier Pana rządu Donald Tusk obiecał stworzenie funduszu dla ofiar II wojny światowej. Niech Pan coś zrobi, żeby Unia Europejska nie zamykała oczu na ten problem.

Panie Przewodniczący! Tytuł tej debaty mówi wszystko. To zapomniany konflikt, ale dla milionów ludzi to codzienna tragedia. Trzy lata wojny w Sudanie stworzyły największy kryzys humanitarny na świecie, 34 miliony ludzi potrzebują natychmiastowej pomocy, 14 milionów ludzi zostało wypędzonych ze swoich domów, a ponad 21 milionów cierpi głód. W niektórych regionach ludzie jedzą paszę dla zwierząt, by przeżyć, a jednocześnie trwa coś jeszcze bardziej wstrząsającego: gwałt stał się narzędziem wojny.

Ponad 12 milionów kobiet i dziewcząt potrzebuje dziś wsparcia po przemocy seksualnej i torturach. To nie jest tylko problem Sudanu. To jest zagrożenie dla całego regionu, a także dla Europy. Destabilizacja, migracje, chaos - to wszystko już przekracza granice. Dlatego nie możemy udawać, że tego nie widzimy. Europa musi działać strategicznie, wspierać stabilizację, rozwój i bezpieczeństwo na miejscu, zamiast biernie importować skutki tych kryzysów do Unii Europejskiej. Bo jeśli dziś odwrócimy wzrok od Sudanu, jutro ten kryzys zapuka do drzwi Europy.

Pani Przewodnicząca! Z całą stanowczością potępiam akty nienawiści, do których dochodzi ostatnio w Belgii, Holandii, w Niemczech czy też ostatnio w Wielkiej Brytanii. Antysemityzm, niezależnie od miejsca, musi spotkać się z jednoznaczną i natychmiastową reakcją.

Jednocześnie warto spojrzeć na szerszy obraz Europy. Każdego roku setki tysięcy Żydów z całego świata odwiedzają Polskę, mój kraj, i miejsca pamięci po niemieckim nazistowskim systemie zagłady, który zamordował trzy miliony polskich Żydów. Były obozy koncentracyjne, cmentarze, miejsca związane z historią Holokaustu, ale też z Żydami żyjącymi w Polsce. Odwiedzają Kraków, Oświęcim, Warszawę, Leżajsk, Bobową, Nowy Sącz. Wizyty odbywają się w atmosferze szacunku i refleksji, a lokalne społeczności przyjmują gości żydowskich z godnością i otwartością.

To pokazuje, że możliwe jest współistnienie oparte na pamięci, prawdzie i wzajemnym szacunku. Tym bardziej niepokoją przypadki antysemityzmu w krajach, które uchodzą za wzór tolerancji, ale jeszcze nie tak dawno atakowały mój kraj, Polskę, za rzekome łamanie praworządności. Europa nie może być selektywna w obronie swoich wartości. Jeśli chcemy być wiarygodni, musimy reagować wszędzie, bez wyjątków i podwójnych standardów.