Pani Przewodnicząca! Panie Komisarzu! Na koniec dostanie Pan ode mnie najtrudniejsze pytanie w całej tej debacie. Bo dziś, gdy mówimy o prawie ofiar – prawie do godności, równości, do odszkodowania – musimy po raz kolejny upomnieć się o prawo ofiar II wojny światowej – żyjących jeszcze ofiar w Polsce, w Grecji i innych krajach Unii Europejskiej, które wciąż nie mają prawa do sądu, wciąż nie mają prawa do odszkodowania i wciąż są po raz kolejny wiktymizowane.

W Polsce żyje około 50 tysięcy ludzi w podeszłym wieku, które nie dostały nigdy żadnego odszkodowania od państwa niemieckiego za skutki wojny – skutki kalectwa, skutki ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Z drugiej strony państwo niemieckie nie stać na gest humanitarny wobec żyjących ofiar II wojny światowej. Unia Europejska nie dostrzega tego problemu, uznając, że brak prawa do odszkodowania dla ofiar II wojny światowej nie stanowi problemu dla Unii Europejskiej. Panie Komisarzu, bardzo Pana proszę o podjęcie interwencji w tej sprawie. Nie może być tak, że wykluczamy dużą grupę obywateli Unii...

Panie Przewodniczący! W Iranie od grudnia 2025 r. trwa krwawa rozprawa z własnymi obywatelami. Setki tysięcy aresztowanych, dziesiątki tysięcy zamordowanych na ulicach i w więzieniach. Władze wykorzystują regionalny konflikt jako przykrywkę, by przyspieszyć egzekucje więźniów politycznych, konfiskować majątki rodzin i odmawiać wydania ciał pomordowanych obywateli. Chrześcijan nazywa się najemnikami Mosadu. Niszczy się kościoły domowe, a torturowanych zmusza się do składania fałszywych zeznań.

Sytuacja milionów Irańczyków nie ulegnie poprawie tak długo, jak zbrodniczy reżim ajatollahów będzie przy władzy. Dlatego nadszedł najwyższy czas, aby przywódcy niektórych krajów Unii Europejskiej przestali sprzyjać tej władzy w Iranie, robiąc na złość Stanom Zjednoczonym i prezydentowi Trumpowi tylko dlatego, że nie są w stanie wyzbyć się niechęci do nowej administracji amerykańskiej. Unia Europejska musi jasno opowiedzieć się po stronie irańskiego narodu, a nie po stronie jego oprawców.

Pani Przewodnicząca! Jednolity rynek Unii Europejskiej niewątpliwie jest wielką szansą dla 450 mln obywateli, ale też wielkim wyzwaniem, bo dzisiaj instytucje Unii Europejskiej bardzo często wprowadzają wiele regulacji, które duszą konkurencyjność Unii Europejskiej. Dlatego też tak ważne jest, aby te regulacje, które wprowadzają instytucje unijne, były ograniczone.

Ważna jest wolność gospodarcza, ważna jest konkurencyjność. Przykładem sukcesu oczywiście jest polska gospodarka, gdzie 75% przedsiębiorców korzysta z wolnego rynku Unii Europejskiej. Ale też coraz częściej przedsiębiorcy skarżą się na duszącą biurokrację, na te ograniczenia, które uniemożliwiają im dalszy rozwój.

Dlatego tak ważny jest powrót do korzeni, powrót do wartości, wolny rynek i umożliwienie, aby przedsiębiorcy Unii Europejskiej mieli równe szanse konkurowania z przedsiębiorcami z innych części świata. W przeciwnym wypadku Unia Europejska przegra z globalnymi konkurentami, którzy nie mają tak wielkich ograniczeń, jak mają przedsiębiorcy unijni.