Bogdan RZOŃCA

Panie Przewodniczący! Panie Komisarzu! Wydaje nam się, że ten dokument jest zbyt mało odważny jak na bardzo trudne czasy, z którymi mamy do czynienia. Trzeba przede wszystkim urealnić wydatki. Oszczędzać tam, gdzie można. Na przykład budżetowanie genderowe nie jest pierwszą potrzebą. Pozostawanie w objęciach zielonego ładu to błąd gospodarczy zabijający przedsiębiorczość, prowadzący do ucieczki firm z Unii Europejskiej na inne kontynenty.

Dekarbonizacja, taka dekarbonizacja doktrynalna to też błąd. Węgiel i gaz mają przecież naturalne pochodzenie. Są pewnym źródłem energii. Elektrownie węglowe i gazowe w USA są prawie zeroemisyjne. A farmy wiatrowe, fotowoltaika są coraz droższe, bo coraz droższe są metale rzadkie, bo coraz droższa jest energia. I z tym jest niekończący się problem. Zasoby własne to też trudny problem, bo wielu mówi o tym, że dobrze by było, żeby było więcej niż 1 procent. Ale kto chce zapłacić? No nie ma za wielu chętnych do płacenia do budżetu i do zwiększenia tej wielkości. Więc tutaj to jest taka trochę czcza mowa. Więc co się proponuje? Kolejny dług. I to jest, moim zdaniem, potworny błąd, kardynalny błąd Unii Europejskiej, kiedy mówimy nawet przy szczytnych celach, że na obronność, na bezpieczeństwo zaciągniemy wspólny dług. No ale wiemy już, że Komisja Europejska urwała się Parlamentowi Europejskiemu, że rządzi sama, że nie słucha Parlamentu Europejskiego i może czasem szantażować poszczególne kraje i powiedzieć, a tym krajom pomożemy na wypadek wu, a tym nie pomożemy. I tego się bardzo obawiamy. Więc dajmy więcej siły państwom narodowym w Unii Europejskiej. Unia będzie lepsza i budżet będzie lepszy.

Słuchałem bardzo uważnie Pana wystąpienia, bardzo emocjonalnego, i mam krótkie pytanie: czy uważa Pan, że Niemcy naprawili już szkody związane z tym, co zrobili w czasie II wojny światowej wobec Polaków, Żydów, Romów i innych narodów? Czy Niemcy są w tej materii już w porządku? Czy uważa Pan, że jeszcze mogliby naprawić krzywdy, które drzemią w sercach pokrzywdzonych narodów?

Bardzo uważnie słuchałem Pani wypowiedzi. Chciałem w ciągu 20 sekund opowiedzieć Pani pewną historię i na końcu zadam pytanie.

Jest 1944 rok. Jasło, moje miasto, w którym mieszkam, jest pod okupacją niemiecką. Walter Gentz, starosta niemiecki, wydaje rozkaz: wysiedlić kilkanaście tysięcy ludzi. Drugi rozkaz: zaminować całe Jasło. Trzeci rozkaz: okraść całe Jasło. Wszystko, co ukradli, spisali i wywieźli w ponad tysiącu wagonów. Wszystko wiemy – wiemy, dokąd te rzeczy pojechały, do których miast niemieckich.

I pytanie: czy Pani uważa, że Niemcy powinni te rzeczy zwrócić albo przynajmniej zapłacić odszkodowanie za spalenie, zburzenie i okradzenie miasta Jasła?