Elżbieta Katarzyna ŁUKACIJEWSKA

Pani Przewodnicząca! Tym, co bardzo niepokoi, jest świadomość, jak wielu w Europie mamy pożytecznych idiotów Putina, którzy pomagają siać dezinformację i fake news. I przerażające jest, że są politycy – także na tej sali – którzy cały czas uważają, że z Putinem można negocjować. Szanowni Państwo, Putin rozumie tylko język siły, o czym wielokrotnie na tej sali mówiliśmy.

Naruszenie przez rosyjskie drony przestrzeni powietrznej Polski, Estonii i innych krajów to nie są przypadki. To rosyjska prowokacja i test naszej europejskiej reakcji i solidarności. Putin testuje Europę, jak daleko może się posunąć.

Dlatego nasza reakcja musi być zdecydowana. Potrzebujemy działań, a nie oświadczeń. Potrzebujemy inwestycji w tarcze obronne i systemy antyradarowe, a przede wszystkim wzmacniania europejskiego przemysłu obronnego – zdjęcia z niego kajdanów ograniczeń i przepisów, które niestety nie przystają do dzisiejszych wyzwań, zagrożeń i oczekiwań.

Pani Przewodnicząca! Często na tej sali mówimy o przemocy fizycznej, o przemocy widocznej. Ja chciałabym powiedzieć dzisiaj o przemocy, której często nie dotykamy, a która dzieje się po cichu w miejscach pracy. To przemoc instytucjonalna i ekonomiczna.

Według Agencji Praw Podstawowych jedna na pięć kobiet w Unii Europejskiej doświadcza takiej przemocy. Jedna na trzy matki samotnie wychowujące dzieci w Europie żyje na granicy ubóstwa. I to nie są błędy statystyczne.

Niestety, często systemy nie wspierają matek, tylko je rozliczają. Kobieta, która urodzi dziecko, nieraz traci zatrudnienie, często szansę awansu i finansową niezależność. Na rozmowie kwalifikacyjnej żaden mężczyzna nie słyszy pytania, czy zostanie ojcem. Natomiast często słyszą je młode kobiety. Słyszą pytanie, czy zamierzają mieć dzieci, i zamiast równości słyszą, że to jest ich wybór. Kobiety samozatrudnione, kobiety, które są właścicielkami firm, często mają inne świadczenia społeczne, gdy zajdą w ciążę i urodzą dzieci. I to właśnie jest przemoc instytucjonalna. Kiedy prawo nie chroni, a za macierzyństwo wymierzana jest kara.

Od lat obywatele Unii Europejskiej jasno mówią: czas przestać zmieniać czas. Dwa razy w roku miliony Europejczyków przestawiają zegarki, a razem z nimi swój rytm życia, sen i zdrowie. Nie ma już żadnych racjonalnych powodów, by utrzymywać ten przestarzały system. Według danych Komisji Europejskiej 84% obywateli biorących udział w konsultacjach poparło zniesienie zmiany czasu. Badania wskazują, że przestawianie zegarków powoduje zaburzenia snu, większą liczbę wypadków drogowych i spadek produktywności, a korzyści energetyczne, które kiedyś uzasadniały tę praktykę, nie mają dziś znaczenia. Decyzja o odejściu od sezonowej zmiany czasu to wyraz zdrowego rozsądku i troski o zdrowie Europejczyków. Wzywam Komisję i Radę do zakończenia wieloletniego impasu i wprowadzenia jednolitego, stabilnego systemu czasu dla całej Unii. Europa potrzebuje więcej wspólnego rytmu, a mniej biurokratycznego chaosu. Czas przestać marnować energię i po prostu przestać zmieniać czas.