Elżbieta Katarzyna ŁUKACIJEWSKA

Panie Przewodniczący! Szanowni Państwo! Kwestia dostępu kobiet do wymiaru sprawiedliwości to nie problem teoretyczny ani ideologiczny. To proste pytanie, czy państwo działa wtedy, gdy kobieta potrzebuje ochrony, czy zostawia ją samą z problemem? 70. sesja Komisji ONZ ds. Statusu Kobiet dotyczy właśnie tej odpowiedzialności. Bo prawo ma sens tylko wtedy, gdy działa w praktyce i gdy jest zrozumiałe, dostępne i skuteczne.

Dla zbyt wielu kobiet wymiar sprawiedliwości wciąż oznacza strach, długie procedury i brak realnego wsparcia. Szczególnie dla tych kobiet z niepełnosprawnościami, kobiet starszych czy tych, które mieszkają poza dużymi miastami. I to nie są odległe problemy, Szanowni Państwo, tylko realne doświadczenie wielu rodzin. Unia powinna powiedzieć jasno: dostęp do pomocy prawnej i do instytucji państwa nie może zależeć od miejsca zamieszkania, wieku czy sytuacji finansowej. Sprawy przemocy muszą być rozpatrywane szybko przez dobrze przygotowanych sędziów i prokuratorów z myślą o bezpieczeństwie ofiar. I nie ma równości tam, gdzie panuje bezkarność. Dotyczy to przemocy domowej, seksualnej, ale także tej, która coraz częściej funkcjonuje w internecie.

Unia – my – musimy być wiarygodni także na zewnątrz. Broniąc praw kobiet na świecie, Unia broni wartości, na których opiera się Europa: bezpieczeństwa, sprawiedliwości i godności człowieka. Dostęp do wymiaru sprawiedliwości to nie przywilej, to podstawowa funkcja państwa i dzisiejsze zalecenie jasno wyznacza ten kierunek. Bardzo dziękuję pani sprawozdawczyni i wszystkim tym, którzy pracowali przy tym dossier.