Ewa KOPACZ

Zamykam debatę.

Kolejnym punktem porządku dziennego jest oświadczenie Komisji w sprawie warunków w więzieniach w UE. (2024/2944(RSP)).

Kolejnym punktem porządku obrad jest oświadczenie Komisji pt. „Pilna potrzeba zaradzenia zróżnicowaniu wynagrodzeń ze względu na płeć” (2024/2945(RSP)).

Zamykam debatę.

Pani Przewodnicząca! Szanowni Państwo! 35 lat temu na świecie rozpoczęła się nowa era praw dzieci. Konwencja ONZ to więcej niż zbiór zasad. To obietnica. Obietnica, którą my, dorośli, złożyliśmy dzieciom na całym świecie, deklarując, że ich prawa będą chronione, ich głosy będą słyszane, a ich potrzeby traktowane z najwyższą powagą.

Inicjując tę debatę jako koordynator Parlamentu Europejskiego ds. praw dziecka, chciałam, żeby była ona nie tylko okazją do symbolicznego świętowania, ale powodem do głębokiej refleksji na temat dzieci i ich praw. Pamiętajmy – duma z osiągnięć nigdy nie powinna przesłonić tego, co jeszcze zostało do zrobienia. Zbyt wiele dzieci wciąż żyje w cieniu wojen, przemocy, głodu i ubóstwa. Nie powinniśmy akceptować świata, w którym dzieci padają ofiarą wojen, których nie wywołują, konfliktów, których nie rozumieją, decyzji, których nie podejmują. Widzieliśmy dzieci uciekające przed bombami w Ukrainie, głodujące w Afryce, tonące w Morzu Śródziemnym, a także, a może przede wszystkim, problemy dzieci w naszych własnych społecznościach, które doświadczają przemocy domowej, biedy czy braku wsparcia psychologicznego. Niestety, wszystkie one płacą cenę decyzji dorosłych.

Niezbędne jest więc wdrożenie Konwencji w pełni – bez wyjątków i kompromisów – w każdym kraju. Ochrona dzieci przed wykorzystywaniem zarówno w świecie rzeczywistym, jak i online. Walka z ubóstwem. Tworzenie przestrzeni, w której dzieci będą traktowane jako podmiot praw, z głosem, który chcemy i musimy słyszeć. Apeluję o zaangażowanie nas wszystkich – polityków, organizacji społecznych, instytucji międzynarodowych – w tworzenie świata, w którym każde dziecko będzie miało szansę na bezpieczne, zdrowe i szczęśliwe życie. Dzieci nie potrzebują od nas wielkich deklaracji. One potrzebują naszych działań. Szanowni Państwo! Zapiszmy się w historii jako ci, którzy chronili naszych najmłodszych obywateli nie słowami, a czynami.