Jagna MARCZUŁAJTIS-WALCZAK

Panie Przewodniczący! Szanowni Państwo! Koleżanki i Koledzy! Międzynarodowy Dzień Eliminacji Przemocy wobec Kobiet to jest ten dzień, kiedy powinniśmy przypomnieć, ale przede wszystkim upomnieć się również o kobiety, o dziewczynki, które doświadczają przemocy również w sporcie. Tak, w sporcie, który na co dzień kojarzy się nam z chwałą, zwycięstwem, pozytywnymi emocjami. Sport to zdrowie, ale również sport to ta ciemna strona – to przemoc. Przemoc fizyczna, psychiczna, seksualna. Przemoc również tam jest obecna, właśnie w świecie sportu. Nie możemy ignorować tego problemu.

Przemoc wobec kobiet w sporcie nie jest kwestią indywidualnych przypadków. Dlatego wprowadzając odpowiednie przepisy unijne czy krajowe, musimy wspólnie działać na rzecz eliminacji przemocy i dyskryminacji w sporcie. Musimy tworzyć środowisko, w którym każda zawodniczka będzie się czuła bezpieczna, wspierana i szanowana zarówno na treningu, na zawodach, jak i poza nimi. Jakie rozwiązania są potrzebne? Kompleksowe wsparcie dla ofiar, ochrona prawna i zapewnienie mechanizmów jej egzekwowania, szkolenia, edukacja i budowanie świadomości, że ten problem istnieje.

Bardzo proszę, Szanowni Państwo Parlamentarzyści, abyśmy się tu co roku nie spotykali i tylko rozmawiali, ale abyśmy również podjęli działania. Bardzo proszę Komisję Europejską, aby przedstawiła nam konkretne działania w tym temacie.

Szanowny Panie Komisarzu, Szanowny Panie Wiceprzewodniczący, państwa członkowskie mają czas do 2026 roku na wdrożenie dyrektywy o transparencji płac. To dobry krok, by płace kobiet i mężczyzn za ten sam zakres działań zrównały się, ale nie możemy też zapomnieć o luce ze względu na płeć, która ma miejsce w świadczeniach emerytalnych.

Ze względów kulturowych to właśnie kobiety są najczęściej opiekunkami osób z niepełnosprawnościami.

By opiekować się swoimi dziećmi, nierzadko rezygnują one z pracy zawodowej i w związku z tym mają mniejsze doświadczenie zawodowe, co przekłada się na niższe emerytury i poczucie zależności od partnera czy męża.

Niepełnosprawność dziecka nie musi być przeszkoda do kariery zawodowej, naukowej bądź sportowej.

Z mojej perspektywy, perspektywy matki osoby z niepełnosprawnością, kluczowe jest, by zapewnić taki system asystencji osobistej, dziéki czmu opiekunki-matki będą mogły pójść do pracy, płacić podatki i składki emerytalne. To jest krok do niezależnego życia ich oraz ich dzieci. Tylko pełne wdrożenie Konwencji ONZ o Prawach Osób z Niepełnosprawnościami gwarantuje nam asystencję osobistą, mieszkania wspomagane oraz opiekę wytchnieniową.