Jagna MARCZUŁAJTIS-WALCZAK

Panie Przewodniczący! Pani Komisarz! Szanowni Państwo Posłowie! Bezpieczeństwo i ochrona pracowników to sprawa podstawowa. Przepisy w dużej mierze już istnieją. Problemem jest raczej to, że nie zawsze są skutecznie egzekwowane. Tu potrzebna jest lepsza współpraca instytucji kontrolnych. Podwykonawstwo to normalna część rynku. Dla wielu małych i średnich firm w Polsce to często jedyna droga, żeby brać udział w większych projektach. Dlatego chcemy więcej przejrzystości i uczciwych zasad, ale nie sztywnych zakazów czy limitów, które mogłyby zaszkodzić firmom i osłabić konkurencję.

Trzeba uporządkować rynek tam, gdzie nadmiar pośredników sprawia, że na końcu traci ten, kto realnie wykonuje pracę, szczególnie w transporcie. Ale nie może się to odbywać kosztem uczciwych firm ani dobrze działających, a nawet bardziej złożonych łańcuchów dostaw. Zamiast dokładać kolejne bariery, trzeba wzmocnić kontrolę i jasno określić odpowiedzialność w całym łańcuchu. Tam, gdzie dochodzi do nadużyć, można w wybranych branżach wzmocnić odpowiedzialność, ale tak, by nie obciążać uczciwych przedsiębiorców, zwłaszcza mniejszych firm.

Nowe przepisy na poziomie Unii Europejskiej nie powinny zwiększać nadmiernie obciążeń administracyjnych ani podważać rozwiązań, które dobrze funkcjonują w poszczególnych krajach. Zamówienia publiczne powinny trafiać do rzetelnych wykonawców. To dobre dla pracowników, dobre dla firm, dla uczciwej konkurencji i wreszcie dobre dla stabilnych łańcuchów dostaw.

Panie Przewodniczący! Pani Komisarz! Prawa kobiet są prawami człowieka. Niby banał, a jednak w XXI wieku wciąż musimy tej prawdy bronić. W wielu częściach świata kobiety nadal nie mają równych szans. Dziewczęta są wykluczone z edukacji, a kobiety pozbawione podstawowej opieki zdrowotnej. Wiele z nich doświadcza ubóstwa menstruacyjnego. Nawet w Europie zdarza się, że kobiety, które z różnych względów chcą przerwać ciążę, są zmuszone szukać pomocy poza granicami swojego kraju.

Dostęp do sprawiedliwości oznacza realną możliwość dochodzenia swoich praw: prawo do informacji, ochrony przed przemocą oraz profesjonalnej pomocy prawnej. Bez tego nie ma mowy o prawdziwym bezpieczeństwie ani w domu, ani w miejscu pracy, ani w przestrzeni publicznej. Nawet w państwach z rozwiniętymi systemami społecznymi nierówności wciąż są widoczne. Kobiety zarabiają mniej i rzadziej dochodzą na szczyty w polityce i biznesie, bo to one najczęściej ponoszą koszt macierzyństwa i opieki nad bliskimi.

Mój apel jest jasny: kobiety muszą mieć rzeczywisty dostęp do sprawiedliwości i bezpieczeństwa oraz prawo do decydowania o swoim życiu i zdrowiu. To kwestia autonomii, godności i podstawowych praw człowieka. A skoro mówimy o prawach fundamentalnych, to nie wystarczą deklaracje. Potrzebujemy realnych gwarancji równości.

Cztery lata rosyjskiej napaści na Ukrainę to cztery lata niewyobrażalnego cierpienia ludności cywilnej.

To dzieci budzące się w schronach zamiast we własnych łóżkach. To kobiety, które straciły domy, bliskich i poczucie bezpieczeństwa.

To osoby starsze, pozostawione bez dostępu do leków, opieki i podstawowych usług.

To wreszcie osoby z niepełnosprawnościami i niesamodzielne, dla których wojna oznacza podwójne wykluczenie i dramatyczne bariery w ewakuacji oraz dostępie do pomocy.

Ataki na infrastrukturę cywilną – szpitale, szkoły, sieci energetyczne – są atakami na godność i podstawowe prawa człowieka.

Naszym obowiązkiem jest nie tylko dalsze wsparcie polityczne i militarne dla Ukrainy, ale także zdecydowane wzmocnienie pomocy humanitarnej, ochrony cywilów oraz długofalowego wsparcia psychospołecznego. .

Solidarność Europy musi być realna, konsekwentna i długoterminowa. Ukraina walczy nie tylko o swoją wolność, ale o wartości, które są fundamentem naszej wspólnoty.