Łukasz KOHUT

Pani Przewodnicząca! 70 lat temu, szkoła na Górnym Śląsku. Kilkunastoletnia Irena dostaje od nauczycielki linijką po rękach. Bo mówiła po śląsku. Ta Irena to moja starka – moja oma. Moja babcia do końca życia pamiętała, co ją spotkało za mówienie w języku śląskim w miejscu publicznym.

Azylem był dom – to w nim można było mówić w „języku serca”. Tylko między sobą uczniowie godali po śląsku. Publicznie albo do nauczyciela – po polsku, bo wiedzieli co ich czeka. Bali się, bo pamiętali jak władza ludowa ich matki i ojców za używanie ślonskij godki zabierała na Zgodę – do powojennego, komunistycznego obozu koncentracyjnego. Tam byli upadlani i ginęli za to, że byli Ślązakami.

Dlatego tak ważne jest uznanie języka śląskiego, za język regionalny. Ze względu na dziesiątki lat upokorzeń. Ze względu na cierpienia ofiar Tragedii Górnośląskiej. Niech europejskie szkoły w pełni szanują różnorodność. Niech także Polska szkoła będzie otwarta na śląskość.