Głos przeciwko temu sprawozdaniu nie jest głosem przeciwko ofiarom przemocy seksualnej czy znaczeniu zgody w relacjach międzyludzkich. To głos w obronie rozsądnego prawa, zasad procesu karnego czy suwerenności państw członkowskich. Proponowany akt unijny zmierza do narzucenia jednolitej definicji wszystkim państwom członkowskim, niezależnie od ich tradycji prawnej czy doświadczeń. Prawo karne to nie obszar do eksperymentów czy centralizacji. Proponowane rozwiązania rodzą poważne ryzyka – mogą prowadzić do odwrócenia ciężaru dowodu, wprowadzać niepewność prawną, a nawet paradoksalnie utrudniać dochodzenie sprawiedliwości ofiarom.

Skuteczna walka z przemocą seksualną nie polega na ideologicznych hasłach. Polega na nieuchronności kary, realnym wsparciu ofiar i zapewnieniu bezpieczeństwa obywatelom. Potrzebujemy działań praktycznych, skutecznego ścigania sprawców, wykonywania wyroków, odpowiedzialnej polityki bezpieczeństwa oraz edukacji opartej na wzajemnym szacunku. Europa powinna być wspólnotą współpracujących narodów, a nie projektem centralizacji.

Panie Przewodniczący! Sytuacja w Bejrucie i w całym Libanie gwałtownie się pogarsza. Konflikt na Bliskim Wschodzie rozlewa się na kolejne obszary, a południe kraju i stolica stały się celem intensywnych ataków izraelskiej armii. Bombardowania dotykają także dzielnic cywilnych. Tysiące ludzi tracą domy, a setki tysięcy mieszkańców zostały zmuszone do ucieczki. Według libańskiego Ministerstwa Zdrowia od 2 marca zginęło ponad 2,5 tysiąca osób. Prawie 1/4 ofiar stanowią kobiety, dzieci oraz pracownicy medyczni.

Szczególnie dramatyczny jest los chrześcijan na południu kraju. Symbolem tragedii stała się śmierć marynickiego kapłana, ojca Pierre'a, który zginął, ratując rannego parafianina. I choć zawieszenie broni formalnie obowiązuje, izraelskie ataki trwają. Domagamy się natychmiastowego zawieszenia broni, dialogu oraz aktywnej pomocy wspólnoty międzynarodowej. Liban, a szczególnie społeczności chrześcijańskie w tym kraju, nie mogą zostać same w tym dramacie.