Mariusz KAMIŃSKI

Panie Przewodniczący! Brudne rosyjskie pieniądze wciąż przepływają przez globalne systemy bankowe i transfery kryptowalut, finansując między innymi wojnę hybrydową wymierzoną w Zachód. Także terroryzm państwowy jest niemożliwy bez pieniędzy. Moskwa prowadzi barbarzyńską wojnę przeciwko Ukrainie, zabijając cywilów, kradnąc jej zasoby. Rosja dokonuje zabójstw na terenie Unii Europejskiej oraz państw sojuszniczych. Pamiętajmy o sprawie Litwinienki, Skripala czy czeczeńskiego opozycjonisty Hangoszwilego. Pamiętajmy, jak Kreml nagradzał zabójców. Rosja odpowiada także za ataki na obiekty infrastruktury przemysłowej i transportowej w Europie.

Priorytetem Moskwy jest mój kraj, Polska. W 2022 roku, kiedy byłem ministrem i koordynatorem służb specjalnych, aresztowanych zostało kilkunastu rosyjskich agentów planujących działalność dywersyjną o podłożu terrorystycznym przeciwko ruchowi kolejowemu w moim kraju. Każda tego typu działalność ma swoje źródła i drogi finansowania. Apeluję do Komisji Europejskiej o podjęcie własnej inicjatywy w tym zakresie i o wpisanie Rosji na listę państw trzecich wysokiego ryzyka w Unii Europejskiej.

To dobrze, iż dyskutuje się o europejskim bezpieczeństwie, także w ramach organizacji, jaką jest Unia Europejska. Kwestie bezpieczeństwa wymagają jednak twardego oparcia w rzeczywistości, która jest niezmienna od wieków: to potencjał państwa, jego sił zbrojnych, gotowości obywateli, by bronić swojej ojczyzny, jest kluczem do pokoju, bezpieczeństwa i obrony niepodległości. Istotne są także sojusze, zdolność partnerów do wywiązywania się z zobowiązań. Niestety doświadczenia ostatnich dekad jasno wskazują, iż polityka niektórych stolic służyła rozbrajaniu Europy, przy jednoczesnym uzależnianiu się od Rosji. Minione stulecie wielokrotnie udowodniło, iż to Stany Zjednoczone są jednym z filarów europejskiego bezpieczeństwa. To dzięki NATO jesteśmy wspólnie silniejsi i bezpieczniejsi. Żadne biurokratyczne struktury w ramach Unii, nowe raporty, nie zastąpią tych prawd. Niestety ostatnie decyzje w ramach europejskich grantów na produkcję amunicji czy dofinansowanie wspólnych zamówień w ramach EDIRPA tylko wzmocniły głosy, iż pogłębienie wspólnej polityki obronnej i bezpieczeństwa może służyć przede wszystkim dominacji teoretycznie najsilniejszych graczy.

Prezydent Sauli Niinistö słusznie chwali fakt, iż siłą fińskiej obrony cywilnej są Finowie. W Polsce z trudem, przy krytyce ówczesnej opozycji, zbudowaliśmy Wojska Obrony Terytorialnej. Z trudem odbudowaliśmy potencjał sił zbrojnych, wzmacnialiśmy polski przemysł obronny.

Bezpieczeństwo narodowe nie może opierać się na iluzjach, o których zbyt często słyszymy na tej sali.

Rosyjska inwazja na Ukrainę trwa już 1000 dni. Chociaż brutalne metody Rosji nie są niczym nowym, świat wciąż uczy się Kremla na nowo, popełniając te same błędy. Rosyjski imperializm nie znikł wraz z rozpadem Związku Sowieckiego. Czeczenia, Gruzja, Syria, Krym i wschodnia Ukraina to kolejne etapy prowadzące do tego, co widzimy od tysiąca dni za naszą wschodnią granicą.

Wspierając Ukrainę pamiętajmy, iż trzy lata temu Putin szantażował świat żądaniami fundamentalnej rewizji obecnej architektury bezpieczeństwa w Europie Środkowej i Wschodniej. Uderzając zwłaszcza w bezpieczeństwo Polski, starał się narzucić prawną formalizację rosyjskiej strefy wpływów na obszarze posowieckim.

Pamiętajmy słowa Józefa Piłsudskiego: „Rosja obiecuje, gdy jest do tego zmuszona, i nie dotrzymuje swych obietnic z chwilą, gdy ma po temu siłę”. Pamiętajmy jego przestrogi: „bez względu na to, jaki będzie jej rząd, Rosja jest zaciekle imperialistyczna. Jest to zasadniczy rys jej charakteru politycznego. Mieliśmy imperializm carski; widzimy dzisiaj imperializm sowiecki”. Dziś imperializm Putina nie różni się niczym od imperializmu Michaiła Murawjowa czy Stalina. Dlatego polski rząd, w którym miałem okazję zasiadać, wspomagał Ukrainę od pierwszych kluczowych dni, oferując realną pomoc, która pozwoliła Ukrainie przetrwać najtrudniejsze chwile. Unia, państwa członkowskie wciąż mogą i muszą zrobić wiele, by realnie pomóc Ukrainie w tej walce.

Szanowna Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz! Komunistyczne Chiny łamią międzynarodowe zobowiązania dotyczące statusu Hongkongu i praw jego mieszkańców. Do więzień trafiają osoby chcące zrealizować swoje podstawowe prawa człowieka: prawo do swobody gromadzenia się, wyznawania religii, do głoszenia poglądów. Symbol wolności słowa, Jimmy Lai, od czterech lat przebywa w areszcie, a jego proces jest farsą.

Dziś Hongkong za przyzwoleniem władz chińskich szeroko otwiera się dla firm obchodzących sankcje nałożone na Rosję. Pekin musi zdawać sobie sprawę, że nasz głos wyrażany w tej debacie oraz w rezolucji, którą jutro przyjmiemy, jest jasnym sygnałem: prawa człowieka nie są kwestią do negocjacji. Społeczność międzynarodowa nie może milczeć wobec naruszeń, które niszczą fundamenty wolnego i demokratycznego świata. Jesteśmy i będziemy solidarni ze wszystkimi mieszkańcami Hongkongu prześladowanymi przez chiński reżim komunistyczny.