Michał DWORCZYK

Szanowna Pani Przewodnicząca! Szanowni Państwo! Koleżanki i Koledzy! Dzisiejsza debata toczy się w dniu szczególnym. Mianowicie w 85. rocznicę ataku Sowietów na Rzeczpospolitą Polską. Rosjanie zaatakowali, łamiąc traktat pokojowy, łamiąc traktat o nieagresji.

Dlaczego o tym przypominam? Dlatego, że mam wrażenie, słuchając dzisiejszej debaty na tej sali, że niektórzy albo nie wiedzą, albo zapomnieli, że Rosja była, jest i będzie państwem barbarzyńskim, wiarołomnym, agresywnym, które rozumie wyłącznie język siły. Dlatego nasze działania muszą być bardziej odważne i konsekwentne niż do tej pory.

Mija już 2,5 roku od rozpoczęcia przez Rosję wojny przeciw Ukrainie, w czasie której dziesiątki tysięcy ludzi straciło życie, a miliony zostały zmuszone do opuszczenia domów. I choć Unia Europejska nieustannie wyraża swoją solidarność, to wciąż jest bardzo dużo firm, które eksportują z łatwością na teren Rosji materiały, na które nałożone są sankcje.

Musimy zatrzymać ten skandaliczny proces. Niezbędna jest większa kontrola eksportu i identyfikacja szlaków przemytu omijających wprowadzone na Rosję sankcje, a następnie ich bezwzględne wyeliminowanie. Potrzeba przy tym współpracy służb europejskich. Najwyższy czas skończyć robienie krwawych interesów z Rosją. Rządy krajów, których firmy uczestniczą w tym procederze, muszą podjąć realne działania.

To, jak określam Rosję, jej wiarołomność i jej barbarzyństwo, nie bierze się z rasizmu ani z żadnych moich osobistych sympatii czy antypatii. Wystarczy przypomnieć historię relacji polsko–rosyjskich na przestrzeni ostatnich kilkuset lat, żeby zrozumieć, że to jedyne określenie, a i tak bardzo łagodne w stosunku do Rosji i Rosjan.

Pani Przewodnicząca! Polska jako kolejny kraj w Europie zmaga się z ekstremalną powodzią. Mieszkańcy województw dolnośląskiego, opolskiego i śląskiego zostali najciężej dotknięci przez żywioł. Wielu straciło dach nad głową, a woda zalała dorobek ich życia. Ewakuowano kilka tysięcy osób, niestety są też ofiary śmiertelne. Szanowni Państwo, w moim regionie, w Lądku Zdroju, w Stroniu Śląskim, w Kłodzku, w Trzebieszowicach i szeregu innych miejscowości naprawdę nie można wyjść ze zdumienia i nie można uwierzyć, że to te same miejsca, które oglądaliśmy jeszcze kilka dni temu.

Chciałbym przekazać wyrazy ogromnego uznania i wdzięczności dla ofiarnej pracy oraz natychmiastowej reakcji wszystkich osób zaangażowanych w walkę z powodzią i akcje ratunkowe. Władze lokalne, służby ratunkowe, straż pożarna, Wojska Obrony Terytorialnej, ale przede wszystkim zwykli obywatele działają bez wytchnienia, ewakuując ludzi, udzielając pomocy i wzmacniając wały przeciwpowodziowe. Jest to przykład prawdziwej solidarności i współpracy. Powrót do normalnego życia będzie trwał miesiącami, a być może latami. Oprócz zalanych i zburzonych domów ustępująca woda odsłania również zerwane mosty i drogi, a wśród zniszczonych miejsc są także bezcenne zabytki, świadectwa naszej kultury, religii i historii.

Pomoc długofalowa, analizy, budowa wspólnych instytucji jest ważna, ale pomoc jest pilnie potrzebna już dzisiaj. Dlatego przedstawiam dwa bardzo konkretne postulaty. Po pierwsze natychmiastowe uruchomienie środków z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej. Po drugie zawieszenie na okres roku sesji plenarnych Parlamentu Europejskiego w Strasburgu i organizowanie ich wyłącznie w Brukseli oraz przekazanie zaoszczędzonych w ten sposób setek milionów euro na pomoc powodzianom. Środki z funduszu mogą być wykorzystane na naprawę tego, co uległo zniszczeniu, jak i zapobieganie podobnym zjawiskom w przyszłości.

To niezwykle ważne, aby poza pomocą poszkodowanym jak najszybciej zainwestować w nową infrastrukturę. Decyzję o ograniczeniu na okres roku sesji plenarnej do Brukseli pozwoliłoby zaoszczędzić setki milionów euro, przede wszystkim na transporcie, które są obecnie pilnie potrzebne na usuwanie tragicznych skutków tej katastrofy.

Szanowna Pani Przewodnicząca! Koleżanki i Koledzy! Od 2020 r., kiedy Białorusini masowo sprzeciwili się kolejnym sfałszowanym przez reżim Łukaszenki wyborom, zatrzymanych zostało ponad 35 tysięcy osób, wobec których dopuszczano się pobić, tortur i nieludzkiego traktowania, a nawet zabójstw.

Dzisiaj białoruski reżim nadal więzi ponad 1300 więźniów politycznych, odmawiając im podstawowych praw, jak prawo do opieki medycznej czy też prawo do korespondencji. Wśród nich znajduje się między innymi Andrzej Poczobut, polski dziennikarz i działacz Związku Polaków na Białorusi, który w sfingowanym procesie został skazany na osiem lat kolonii karnej o zaostrzonym rygorze, jak również Aleś Bialacki, laureat Nagrody Nobla i założyciel najważniejszej organizacji praw człowieka na Białorusi – „Wiesny”.

Europa musi wykorzystać wszystkie możliwości presji na nielegalny i przestępczy białoruski reżim, aby więźniowie polityczni odzyskali wolność. Aleksander Łukaszenka i wszyscy winni łamaniu praw człowieka na Białorusi muszą stanąć przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym i zostać osądzeni. Żywie Biełaruś!