Michał DWORCZYK

Panie Przewodniczący! Szanowni Państwo! Od trzech lat rosyjskie rakiety niszczą ukraińskie miasta, zabijając cywilów, a działania wojenne zamieniają całe regiony w ruiny. Przez cały ten czas sojusznicy Ukrainy szukają środków finansowych, by wesprzeć ją w tej nierównej walce. Jednocześnie w zachodnich bankach leży prawie 300 miliardów dolarów zamrożonych rosyjskich aktywów. Pieniędzy, które mogłyby wesprzeć Ukrainę. Najwięcej tych środków znajduje się w Unii Europejskiej, która w kolejnych rezolucjach i dokumentach z upodobaniem podkreśla swoją rolę we wspieraniu Ukrainy. W rzeczywistości wsparcie Unii doskonale oddaje powiedzenie, że gdy Rosjanie zajmują kolejne terytoria Ukrainy, Unia Europejska zajmuje tylko stanowisko. Dlaczego od ponad 10 lat to zdanie wciąż jest aktualne? Dlaczego za słowami nie idą konkretne działania – prawdziwe, a nie tylko na papierze? Kwestia zamrożenia rosyjskich aktywów to kolejny dobitny przykład takiego papierowego działania. Istnieją mechanizmy prawne pozwalające na przekazanie tych funduszy na pomoc Ukrainie. Rosja nie ma żadnych moralnych ani prawnych podstaw, by żądać zwrotu tych pieniędzy. Dlatego apeluję do rządów państw, w których znajdują się rosyjskie aktywa: nadszedł czas, by działać. Musimy przekazać pierwsze miliardy już teraz. Każdy dzień zwłoki oznacza więcej ofiar na Ukrainie.

Pani Przewodnicząca! W ostatnich tygodniach Komisja Europejska zaprezentowała szereg inicjatyw w dziedzinie bezpieczeństwa i obronności: białą księgę, program ReArm Europe czy rozporządzenie Safe. Nie możemy też pomijać programu na rzecz europejskiego przemysłu obronnego EDIP. Po lekturze tych dokumentów ewidentne jest, że Komisja stawia w centrum swoich propozycji wspólne zamówienia i obowiązkowy komponent europejski. Obie te kwestie oczywiście są ważne w dłuższej perspektywie, jednak dzisiaj nie żyjemy w abstrakcyjnej przyszłości, tylko w realnym i niebezpiecznym tu i teraz. Dlatego priorytety wsparcia powinny być inne.

Po pierwsze – bezpośrednie zaangażowanie w ochronę wschodniej granicy NATO i Unii Europejskiej. Po drugie – poziom wydatków na obronność względem PKB. I po trzecie – realna pomoc udzielana walczącej Ukrainie, zarówno militarna, jak i logistyczna. Są to kryteria fundamentalne i oczywiste. Tymczasem priorytety wyznaczone przez Komisję, zamiast wzmacniać bezpieczeństwo Europy, praktycznie przekładają się na korzyści dla dużych koncernów zbrojeniowych i ich rekordowe wyniki są tego dowodem. Dlatego zachęcam zarówno Komisję, jak i posłów do tego, by w trakcie prac nad EDIPem i przyszłymi projektami dokonać koniecznej korekty priorytetów.