Michał DWORCZYK

Pani Przewodnicząca! Pani Komisarz! Sposób, w jaki traktowani są przebywający w niewoli Ukraińscy jeńcy wojenni i cywile, którzy bezprawnie pozbawieni zostali wolności i znajdują się w rosyjskich więzieniach lub może bardziej katowniach, jest bez wątpienia zbrodnią wojenną oraz zbrodnią przeciw ludzkości.

O znacznym wzroście przypadków tortur, gwałtów i egzekucji oraz innych rosyjskich zbrodni informuje opublikowane w tym miesiącu sprawozdanie Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do spraw Praw Człowieka. Rosyjskie zbrodnie dotykają bez wyjątku wszystkie grupy społeczne zwykłych obywateli, bez względu na wiek i płeć, przedstawicieli władzy, artystów i dziennikarzy. Niestety, rosyjskie bestialstwo dotyka również ukraińskie dzieci, które uprowadzane są i wywożone w głąb Rosji.

Jako Parlament Europejski nie możemy przejść wobec tych informacji zdawkowo, poprzestając tylko na pojedynczych wystąpieniach. Uważam, że temat jest tak ważny, iż powinien stać się przedmiotem szerokiej debaty oraz przyjęcia stosownej rezolucji. Dlatego w imieniu ECR zwracam się z apelem o włączenie go do agendy majowej sesji Parlamentu Europejskiego.

Pani Przewodnicząca! Pani Komisarz! Szanowni państwo! Polacy wielokrotnie zdali egzamin z gotowości i odporności. Ostatnie kryzysy związane z atakiem hybrydowym na nasze granice, z napływem uchodźców wojennych z Ukrainy pokazały, że to państwa członkowskie i ich obywatele odgrywają kluczową rolę w reagowaniu na zagrożenia. Podobnie w czasie ostatniej powodzi na Dolnym Śląsku Polacy wykazali się solidarnością i determinacją. Codziennym wyrazem gotowości jest także zaangażowanie tysięcy Polaków w obronę terytorialną stworzoną przez rząd Prawa i Sprawiedliwości.

Dlatego chociaż idee współpracy i solidarność w obliczu zagrożeń zawarte w strategii Unii Europejskiej na rzecz Unii gotowości są godne pochwały, to warto zadać pytanie, czy rzeczywiście Komisja Europejska wie lepiej, jak budować gotowość w Polsce czy w Finlandii? Czy centralne planowanie odporności społecznej z poziomu Brukseli ma większy sens niż rozwiązywania dostosowane do realiów lokalnych? Strategia to kolejna propozycja Komisji, w której trafnie zdiagnozowano problem, ale zaproponowano wątpliwej jakości lekarstwo. Przekracza ona granice koordynacji i przesuwa punkt ciężkości z państw narodowych na poziom unijny. Nie idźmy tą drogą.

Szanowni Państwo, tak, w sprawozdaniu o WPBiO są elementy pozytywne, jak np. jednoznaczne stanowisko wobec rosyjskiej agresji i innych bezprawnych działań Kremla czy też wspomnienie o Tarczy Wschód.

Niestety jest to swego rodzaju zasłona dymna, bo sedno tego dokumentu stanowi coś zupełnie innego.

To kolejny krok w stronę odbierania państwom członkowskim ich traktatowych uprawnień. Nie zgadzam się z próbami ograniczania zasady jednomyślności w polityce bezpieczeństwa i obrony. To dla Polski absolutna czerwona linia. Jeśli pozwolimy, by o naszym bezpieczeństwie decydowano większością głosów, to oddamy kluczowe decyzje w ręce tych, którzy jeszcze niedawno nazywali Rosję strategicznym partnerem. Tych, którzy ignorowali ostrzeżenia państw mojego regionu, prowadzili naiwną politykę wobec Kremla, a własne interesy z Putinem przedkładali nad solidarność i bezpieczeństwo Europy.

Dlatego równie stanowczo odrzucam postulat europejskiej unii obrony. Nie potrzebujemy fikcji „strategicznej autonomii”. Dublowanie struktur NATO nie wzmocni naszego bezpieczeństwa, a je osłabi, rozbijając jedność i więzy transatlantyckie.

Szkoda, że zamiast jasno wezwać do wypełniania naszych sojuszniczych zobowiązań wobec NATO, w tym przeznaczania co najmniej 2% PKB na obronność, sprawozdanie skupia się na działaniach, które tworzą jedynie iluzję bezpieczeństwa. Niestety propozycje zawarte w dokumencie w praktyce prowadzą do rozmycia odpowiedzialności za obronność w nowych strukturach UE, osłabiając przy tym jedność Sojuszu.

Pani Przewodnicząca! Szanowni Państwo! W imieniu Europejskich Konserwatystów i Reformatorów chciałbym zgłosić poprawkę. Na końcu ustępu 12 proponuję dodać następujący zapis: „Parlament Europejski apeluje o rozszerzenie możliwości finansowania z funduszy europejskich, w tym Funduszu Zintegrowanego Zarządzania Granicami, przygotowania inżynieryjnego terenów przygranicznych w państwach zagrożonych działaniami hybrydowymi oraz konwencjonalną agresją zbrojną ze strony państw trzecich, zwłaszcza w państwach członkowskich położonych we wschodniej części Unii Europejskiej".