Adam JARUBAS

Pani Przewodnicząca! Pani Komisarz! Szanowni Państwo! Większość z nas używała lub będzie używać niektórych z ponad pół miliona urządzeń lub produktów medycznych dostępnych obecnie w Unii Europejskiej. Mówimy tu o produktach, od prostych soczewek kontaktowych i plastrów, po rozruszniki serca i protezy. Niestety, coraz mniej z nich jest produkowanych w Unii, a nawet chęć ich eksportu do Unii Europejskiej maleje. Kiedyś wiodący rynek, dziś tylko 30% producentów uważa Unię za pierwszy rynek dla swoich produktów, a 30% obecnych produktów może zniknąć ze sprzedaży. Lekarze widzą ten problem – problem braku dostępności i niższej skuteczności substytutów lub ich braku w ogóle.

W ostatniej kadencji położyliśmy duży nacisk na suwerenność farmaceutyczną Europy w obliczu między innymi międzynarodowej niestabilności. Pewien poziom dostępności leków wyznacza granicę między zwykłym prowadzeniem działalności a zapewnieniem bezpieczeństwa. Nie jest inaczej w przypadku wyrobów medycznych. Dzisiaj nie chodzi o obniżenie standardów bezpieczeństwa, ale o odblokowanie systemu, zapewnienie przewidywalności i pewności prawnej, zdolności do dostosowania się do zmian, zmniejszenia biurokracji, kosztów czy zwiększenia zdolności jednostek notyfikujących Komisji do szybszego ukończenia procedur certyfikacji.

Wzywamy Komisję Europejską do sprawnego ukończenia oceny przepisów zgodnie z planem w 2025 roku i do umieszczenia wyników w odpowiednich wnioskach legislacyjnych. Jednocześnie apelujemy o przyjęcie z wyprzedzeniem tymczasowych środków dla małych i średnich przedsiębiorstw, które, w przeciwieństwie do dużych korporacji, nie mogą sobie pozwolić na czekanie latami na certyfikację. Ci europejscy krajowi innowatorzy wymagają wsparcia w obliczu globalnej konkurencji.

Panie Przewodniczący! Panie Komisarzu! Problemy zdrowia psychicznego dotykają ponad 80 milionów Europejczyków, a 50 tysięcy rocznie popełnia samobójstwo. To przede wszystkim dramaty tych osób i ich bliskich. Ale gdyby to do kogoś nie przemawiało, eksperci zauważają, że poważne choroby psychiczne odpowiadają za straty ponad 4% PKB rocznie.

Parlament dostrzega tę sytuację kryzysową. Jednym z dwóch raportów przyjętych z inicjatywy stałej podkomisji SANT był raport w sprawie zdrowia psychicznego. Liczymy, że SANT stanie się wkrótce pełną komisją, żeby móc też zająć się mocniej kwestią zaangażowania Unii w zdrowie psychiczne Europejczyków.

My w Europejskiej Partii Ludowej, między innymi w naszym manifeście wyborczym, podkreślamy znaczenie zdrowia psychicznego i wzywamy do ustalenia europejskiego planu działania, aby niwelować nierówności między państwami Unii i w państwach Unii, między miastami a mniejszymi miejscowościami. Musimy zapewnić Europejczykom dostęp do pomocy psychologicznej na europejskim poziomie, przeciwdziałając jednocześnie stygmatyzacji.

Z zadowoleniem przyjmujemy uwagę poświęconą zdrowiu psychicznemu przez Ursulę von der Leyen – szczególnie kwestie dotyczące zdrowia psychicznego młodych w erze cyfrowej, dla których samobójstwo staje się wiodącą przyczyną śmierci. Wspieramy ogólnoeuropejskie badanie wpływów mediów społecznościowych, walkę z cybernękaniem i działania przeciw uzależniającym algorytmom platform internetowych.

Dobrze, że te zapowiedzi przełożono na konkretne zadania w misji komisarza do spraw zdrowia. Sytuacja opieki psychiatrycznej i psychologicznej zawsze była trudna na tle innych specjalizacji, więc z tym większą siłą uderza tu obecny kryzys kadrowy w Unii, spowodowany trendami demograficznymi i wypaleniem zawodowym czy niewystarczającymi nakładami na kształcenie młodych profesjonalistów.

W SANT podjęliśmy decyzję, że pierwszą kwestią, którą się zajmiemy, będzie plan kryzysowy dotyczący pracowników w ochronie zdrowia. Będzie to dobra okazja, żeby Parlament przyjrzał się również sytuacji w obszarze psychiatrów i psychologów.

Pani Przewodnicząca! Szanowni Państwo! Pani Komisarz! Problemy sektora stalowego są kolejnym elementem kryzysu przemysłu w Europie – jak dotąd najgroźniejszym. Spadek zapotrzebowania na stal jest spowodowany spowolnieniem w innych branżach na całym świecie. Nakładają się na to rosnące moce produkcji stali w krajach trzecich i często stosowane przez nie zakazane subsydia. A upadek sektora stalowego pociągnąłby za sobą kolejne gałęzie gospodarki.

Trzeba wprowadzić chroniące europejską stal taryfy. Trzeba, wzorem innych państw posiadających silne hutnictwo, wprowadzić zakaz eksportu złomu stalowego. Obok rozwiązań krótkoterminowych musimy również likwidować zagrożenia dla przemysłu na przyszłość.

Jako PPE, negocjując pakiet „Fit for 55”, opowiadaliśmy się za powolnym i stopniowym wycofywaniem darmowych uprawnień ETS dla sektorów objętych CBAM. Niestety nie mieliśmy większości, dlatego dzisiaj ten postulat jest powtarzany przez raport Draghiego. Nie możemy niestety zamykać oczu na to, co się dzieje, i aby chronić europejski przemysł, nie tylko stalowy, musimy doprowadzić do rewizji dyrektywy ETS w tym zakresie.