Panie Przewodniczący! Panie Komisarzu! W ostatnich latach widzimy dwa negatywne trendy, które, nakładając się na siebie, pokazują nam, w jak głębokim kryzysie strukturalnym znajduje się europejski sektor hutniczy. W tym samym czasie produkcja stali w Europie spadła o kilkanaście procent, a jednocześnie import stali do Europy wzrósł również o kilkanaście procent. Komisja Europejska mogłaby oczywiście spytać, dlaczego tak się dzieje. Otóż trzeba powiedzieć jasno i wyraźnie: to również wasza wina – wysokie koszty energii, polityka klimatyczna, dekarbonizacja, ETS – to również wy odpowiadacie za to, że europejska stal jest droższa od tej z zagranicy.

Ale przecież przemysł stalowy to kręgosłup gospodarki i fundament suwerenności przemysłowej każdego rozwiniętego państwa. Sektor ten odgrywa kluczową rolę w przemyśle zbrojeniowym, infrastrukturze, kolei, transporcie, budownictwie, motoryzacji, energetyce i tak dalej. Dlatego właśnie bezpieczeństwo i rozwój tego sektora są szczególnie ważne.

Tymczasem sprawozdania donoszą, że w zeszłym roku europejska produkcja stali spadła do historycznie niskiego poziomu. To już nie są ostrzeżenia, to już jest katastrofa. W tym samym ubiegłym roku całkowity import stali, w tym półproduktów, wzrósł aż o 14%. Skutki polityki Komisji Europejskiej odczuwa szczególnie przeżywający kryzys polski sektor hutniczy. To tysiące miejsc pracy w spółkach serwisowych, logistycznych i u setek lokalnych dostawców. Ale to też upadek dla polskiej innowacji, myśli technicznej i dla bezpiecznego łańcucha dostaw w całej polskiej gospodarce.

Komisja Europejska ze swoimi planami i nierealnymi klimatycznymi ambicjami jest głównym hamulcowym rozwoju gospodarek państw członkowskich. To, czego potrzebuje europejski przemysł stalowy, to wzmocnienie jego konkurencyjności przez rozwiązanie strukturalnych przyczyn problemów, w jakim się znalazł, a nie pudrowanie rzeczywistości.

Pani Przewodnicząca! Panie Komisarzu! ETS miał być opłatą służącą zmniejszeniu emisji CO2 i zmobilizowaniu przemysłu w projekty dekarbonizacyjne, ale w praktyce stał się klimatycznym podatkiem. W efekcie ETS przemysł europejski wyprowadza się z Unii, emisje są poza Europą, a Europejczycy kupują te same produkty z jeszcze większymi emisjami, tylko że z regionów pozaeuropejskich. Właśnie w ten sposób upada europejski przemysł.

Trzeba jasno przyznać, że radykalne cele klimatyczne są nieosiągalne w żaden ekonomiczny sposób. Gospodarki konkurujące globalnie z Europą rozwijają się szybciej, a Europa przegrywa w tym wyścigu i jest z roku na rok coraz słabsza.

System ETS wymaga radykalnej zmiany, wymaga zawieszenia. Potrzebujemy pauzy legislacyjnej, potrzebujemy zatrzymania procesu zielonej legislacji na każdym etapie. Natomiast ETS 2 powinien zostać zupełnie zlikwidowany, zanim jeszcze wszedł w życie. Bez przemysłu nie zbudujemy silnej gospodarki w Europie i tego Komisja Europejska nie chce zrozumieć.