Bartosz ARŁUKOWICZ

Zanim przyszedłem tutaj do polityki, przez wiele lat pracowałem na oddziale onkologii dziecięcej i tam widziałem cierpienie, walkę, krew, łzy, śmierć, radość. Potem jako minister zdrowia w Polsce toczyłem nierówną walkę z koncernami farmaceutycznymi, de facto zostawiony sam przed nimi z całym aparatem państwa, ale jednak nie we wspólnocie, walce o to, żeby najnowsze technologie onkologiczne, najnowsze leki były dostępne dla pacjentów w równym stopniu w Europie Wschodniej i Zachodniej.

I dzisiaj jestem tutaj w Parlamencie Europejskim między innymi po to, żeby walczyć z tym, że pacjentka z rakiem piersi w jednej części Europy ma kompletnie inne szanse na przeżycie niż taka sama pacjentka z takim samym rakiem piersi w innej części Europy. To jest rzecz niebywała, że Europa, która buduje razem drogi, mosty, sale gimnastyczne, muzea, pomniki, dzisiaj zostawia pacjentów de facto samych sobie w walce o ceny i dostępność najnowszych terapii onkologicznych, najnowszych leków.

Jeśli nie podejmiemy tego wyzwania, miliony ludzi, którzy tego od nas oczekują, nigdy nam tego nie wybaczą. Nie jest odwagą mówienie tego, że leczenie, medycyna, zdrowie nie jest zapisane w traktatach. Odwagą jest przełamać wszystkie bariery, które dzisiaj sami sobie stawiamy przed sobą, żeby tego nie robić. Europa musi rozpocząć wspólną walkę o życie i bezpieczeństwo pacjentów z rakiem. Musi zacząć kupować razem najnowsze technologie medyczne po to, żeby nigdy więcej nie było tak, że kod pocztowy decyduje o tym, kto jak długo będzie żył.