Panie Przewodniczący! Bez europejskiej stali nie ma europejskiej gospodarki. I bardzo dobrze, że Europa się dzisiaj budzi, podnosi cła dwukrotnie na tę stal, która przyjeżdża do Unii Europejskiej. Europa się budzi, bo chodzi o konkurencyjność, chodzi o miejsca pracy, ale też chodzi o bezpieczeństwo gospodarcze.

A dziś wszyscy wiemy, że europejscy producenci mierzą się z nieuczciwą konkurencją spoza Unii Europejskiej z uwagi między innymi na wysokie koszty energii. I Europa nie może zamykać hut, a jednocześnie importować spoza Unii Europejskiej stal, którą się produkuje taniej. Dlatego transformacja energetyczna „Tak”, ale musi być sprawiedliwa. Zielona Europa nie może oznaczać de-industrializacji Europy.

A wiem, co mówię, bo polska stal między innymi budowała europejską gospodarkę przez ostatnie dekady od infrastruktury, przez motoryzację, po sektor obronny i energetyczny. Dlatego też ochrona europejskiej stali to obrona miejsc pracy, to między innymi bezpieczeństwo dostaw, ale też konkurencyjność naszej gospodarki.

Panie Przewodniczący! Szanowny Panie Komisarzu! Rewolucja przemysłowa zmieniła świat przez dziesięciolecia, ale rewolucja sztucznej inteligencji dzieje się na naszych oczach zaledwie w ciągu jednej kadencji Parlamentu Europejskiego. Jeszcze kilka lat temu zastanawialiśmy się, czy AI wpłynie na światową gospodarkę, a już dziś wiemy, że zmieni wszystko: handel, przemysł, bezpieczeństwo, konkurencyjność państw, wszystkich państw.

Najważniejsze pytanie brzmi więc: czy Europa będzie współtworzyć zasady tej zmiany czy jedynie dostosuje się do reguł tworzonych przez innych? I tylko jedna liczba pokazuje skalę zależności świata od Azji: ponad 90% najbardziej zaawansowanych chipów produkuje dziś Tajwan. To półprzewodniki napędzają sztuczną inteligencję, centra danych, nowoczesny przemysł, technologie obronne.

USA, Chiny również inwestują setki miliardów dolarów we własną produkcję, suwerenność technologiczną. I Europa nie może być wyłącznie odbiorcą cudzych technologii. I to wszyscy wiemy. Historia europejskiego handlu to historia odwagi do tworzenia nowych zasad – i dzisiaj AI jest kolejnym takim momentem. Europa więc musi być nie tylko rynkiem dla nowych technologii, ale współautorem reguł, które będą kształtowały światową gospodarkę. Ja osobiście wierzę, że tak będzie.

Panie Przewodniczący! Szanowna Pani Komisarz! Organizacja Narodów Zjednoczonych została powołana po II wojnie światowej, aby właśnie zapobiegać kolejnym konfliktom światowym i utrzymywać pokój między innymi między państwami. Dzisiaj na całym świecie mamy więcej niż 50 różnego rodzaju konfliktów i wojen. I również adresujemy słowa krytyki do tej organizacji za jej działanie, brak wystarczającej reakcji.

No więc co zrobić, żeby nie było tych słów krytyki? Otóż dziś wszyscy wymagamy, żeby Organizacja Narodów Zjednoczonych była bardziej skuteczna. Po pierwsze lepsza reprezentacja układu sił ONZ. Ta pochodzi z 1945 r. Wiele osób zwraca uwagę, że Afryka jest bez stałego miejsca, Indie – 1,4 mld również bez. Mówi się o rozszerzeniu Rady Bezpieczeństwa.

Na pewno większa skuteczność misji pokojowych. Dzisiaj ONZ wysyła błękitne hełmy, ale możliwości ich są bardzo ograniczone. Między innymi nie mogą chronić ludności. Na pewno mniej biurokracji. To na pewno i na pewno silniejsze działania wobec globalnych problemów, takich jak cyberbezpieczeństwo, jak sztuczna inteligencja, jak migracja, jak pandemia. Tak, wszyscy tego oczekują. Ale mimo tych wszystkich wad, to ONZ jest dzisiaj bardzo ważną instytucją i pomaga nam wszystkim w negocjacjach pokojowych. I to warto również podkreślić.

Pani Przewodnicząca! Szanowni Państwo! Dzisiaj mówimy dużo o reżimie na Kubie i nazywamy rzeczy po imieniu. Ale ja bym chciał zwrócić uwagę na sytuację humanitarną. Kilka dni temu rozmawiałem z moją rodziną, która mieszka w Bayamo – to jest to miasto, które było centrum walk o niepodległość w XIX wieku na Kubie. I opowiadają o dzieciach, które nie mogą otrzymać podstawowych leków. Matki stoją codziennie w kolejkach po żywność, wodę, a wieczorami ich mieszkania pogrążają się w ciemności z powodu wielogodzinnych blackoutów.

I to nie są odosobnione przypadki. Tak dziś wygląda życie tysięcy kubańskich rodzin. Brakuje żywności, leków, paliwa, brakuje prądu. Brakuje absolutnie wszystkiego. Szpitale funkcjonują w warunkach kryzysowych, a seniorzy i dzieci płacą najwyższą cenę za ten dramat.

I zwracam tylko uwagę na to, że Europa nie może zostawić tych ludzi bez pomocy. Europa musi stanąć po stronie kubańskich rodzin, nie po stronie reżimu. Mam nadzieję, że Kubańczycy ten reżim obalą. Raz już to zrobili, zrobią to drugi raz. Ale solidarność europejska musi oznaczać realne działanie.

Pani Przewodnicząca! Pani Komisarz! Otóż już dość, już dość Panie Jaki. Już dość Panie Bielan! Dość już zabawy bezpieczeństwem. Kiedy polscy ministrowie jadą do Stanów Zjednoczonych, kiedy premier i wicepremier odpowiedzialny za obronę narodową rozmawiają z odpowiednikami w Stanach Zjednoczonych, żeby żaden, żaden amerykański żołnierz nie wyjechał z Europy czy z Polski, to wy tu przychodzicie i robicie awanturę. I oczywiście można się spierać o sprawy krajowe, ale nie wolno osłabiać też mojego kraju, Polski na arenie międzynarodowej. I zrozumcie to raz na zawsze.

Mamy dwie polisy ubezpieczeniowe jako większość krajów Unii Europejskiej - to jest NATO i Unia Europejska - i o obydwie musimy bardzo mocno walczyć. I na koniec, kiedyś Churchill powiedział, że kłótnie między sobą są luksusem, ale nie możemy sobie pozwolić w obliczu zagrożenia właśnie na te kłótnie. Apeluję i zrozumcie to raz na zawsze.

Panie Przewodniczący! Szanowny Panie Komisarzu! W tej debacie o przyszłości zrównoważonych biopaliw musimy zachować przede wszystkim konsekwencję, ale też zachować zdrowy rozsądek. Bo biopaliwa to dzisiaj narzędzia służące dekarbonizacji transportu. Pomagają ograniczać emisję z jednej strony CO2, ale też wspierają realizację europejskich celów klimatycznych już dziś – i w praktyce, a nie tylko w strategiach i dokumentach.

Dlatego nie możemy jednocześnie oczekiwać szybkiej dekarbonizacji i nakładać kolejnych restrykcji na rozwiązania, które mają tej dekarbonizacji służyć. To jest bieg prosto w ścianę. Sami sobie utrudniamy realizację własnych celów. Nowe regulacje powinny wspierać rozwój zrównoważonych biopaliw, innowacji i inwestycji w tym sektorze, a nie tworzyć kolejne bariery i niepewność. Europa potrzebuje dziś stabilnych i racjonalnych ram prawnych, które będą zachęcały do rozwoju technologii ograniczających emisje.