Każdego roku miliony osób w Unii Europejskiej doświadczają przemocy, wykorzystywania i innych przestępstw, często pozostając bez odpowiedniego wsparcia psychologicznego, prawnego i finansowego.

Ta regulacja stanowi ważny krok w kierunku bardziej sprawiedliwego i empatycznego systemu ochrony ofiar, w szczególności dzieci, ofiar przemocy seksualnej oraz osób szczególnie na przemoc narażonych.

Zapewnienie łatwiejszego dostępu do pomocy, możliwości zgłaszania przestępstw online, wsparcia psychologicznego i prawnego oraz utworzenie ogólnounijnej infolinii dla ofiar to działania konieczne by zapewnić minimum poczucia bezpieczeństwa.

Dlatego teraz wzywamy państwa członkowskie do zapewnienia odpowiednich środków finansowych i kadrowych na skuteczne wdrażanie nowych przepisów oraz do zagwarantowania ofiarom bezpiecznego, godnego i niedyskryminującego dostępu do wymiaru sprawiedliwości i usług wsparcia.

Prawa ofiar muszą pozostawać w centrum europejskiego systemu sprawiedliwości.

Szanowny Panie Przewodniczący! Szanowna Pani Komisarz! Powiedzmy jasno: luka opiekuńcza nie jest prywatnym problemem kobiet. To problem gospodarczy i społeczny. Miliony kobiet w Europie wykonują ogromną pracę opiekuńczą – bez wynagrodzenia, bez zabezpieczenia i bez uznania. A rachunek przychodzi po latach: niższe pensje, niższe emerytury, większe ryzyko ubóstwa i zależność ekonomiczna.

Dlatego luka płacowa, opiekuńcza i luka emerytalna są ze sobą bezpośrednio powiązane. Nie zbudujemy równej Europy, jeśli system nadal będzie karał kobiety za opiekę nad bliskimi. Potrzebujemy realnego wsparcia, systemowego: dostępnych żłobków, opieki wytchnieniowej, asystencji osobistej i lokalnych usług społecznych dostępnych dla każdej rodziny. To musi być standard, by kobiety pracowały i wiodły niezależne życie na własny rachunek, a nie były niewolnikami swoich najbliższych.

W naszym sprawozdaniu wzywamy państwa członkowskie do uwzględniania okresów opieki w systemach emerytalnych oraz do wspierania powrotu opiekunów na rynek pracy. Bo nowoczesna Europa to Europa, w której kobieta nie płaci własnym bezpieczeństwem ekonomicznym za troskę o innych.

Panie Przewodniczący! Szanowna Pani Komisarz! Szanowni Panie i Panowie Posłowie! Po raz pierwszy Unia Europejska przedstawiła tak ambitną strategię walki z ubóstwem, strategię, która nie mówi już tylko o ograniczaniu skutków, ale stawia sobie za cel całkowite wyeliminowanie ubóstwa do 2050 roku. To ważny sygnał, szczególnie dziś, gdy Europa mierzy się jednocześnie z kryzysem bezpieczeństwa, wysokimi kosztami życia i rosnącymi nierównościami społecznymi.

Często słyszymy, że nie jest to dobry moment na ambitne cele społeczne. Kryzysy są, były i będą, ale naszym zadaniem jako polityków jest odpowiadać na potrzeby ludzi właśnie w trudnych momentach. Cieszy mnie, że strategia wyraźnie dostrzega osoby z niepełnosprawnościami jako jedną z grup najbardziej narażonych na ubóstwo i wykluczenie społeczne. Bo w przypadku osób z niepełnosprawnościami ubóstwo nie wynika z braku chęci do pracy czy aktywności, ale z barier, które nadal istnieją, ograniczonego dostępu do rynku pracy, edukacji, transportu, mieszkań dostępnych czy usług społecznych.

Jednocześnie chcę odnieść się do przedstawionej na początku maja strategii na rzecz osób z niepełnosprawnościami. Zabrakło w niej nowych propozycji legislacyjnych, a temat niezależnego życia osób z niepełnosprawnościami nie wybrzmiał wystarczająco mocno. W obu przypadkach powodzenie tych strategii będzie zależało od tego, czy za ambitnymi deklaracjami pójdą realne środki finansowe i konkretne działania.

Potrzebujemy inwestycji w dostępne usługi społeczne, mieszkalnictwo, opiekę zdrowotną i aktywizację zawodową. Potrzebujemy rynku pracy, który nie wyklucza. Doceniam, że Komisja Europejska proponuje bardziej systemowe i długofalowe podejście do walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym. Teraz najważniejsze będzie to, aby te ambitne cele przełożyły się na realną poprawę życia osób najbardziej narażonych na wykluczenie, w tym osób z niepełnosprawnościami.