Joanna SCHEURING-WIELGUS

Pani Przewodnicząca! Przez osiem lat mogliście Państwo obserwować, jak w Polsce władza niszczyła niezależność mediów i dziennikarzy, jak władza doprowadziła do tego, że Polska stała się liderem tzw. SLAPP-ów, o których mówiła pani przewodnicząca: około 200 takich sytuacji wobec redakcji i wobec dziennikarzy. Telewizja publiczna, która powinna być gwarantem rzetelnej informacji, stała się przykładem manipulacji, dezinformacji i upolitycznienia, co bezpośrednio przyczyniło się do szerzenia fake newsów, wzmacniania populizmu i niszczenia ludzi. I mówię o tym tylko i wyłącznie po to, aby ostrzec całą Unię Europejską, bo w Polsce się to wydarzyło. I to może się wydarzyć wszędzie. Komisja Europejska musi jeszcze silniej i jeszcze bardziej stać na straży pluralizmu medialnego, bo bez niezależnego dziennikarstwa prawda i fakty przestają mieć znaczenie, a miejsce rzetelnej debaty zajmują manipulacje i kłamstwa. Więc naprawdę bardzo jeszcze dużo roboty przed nami, aby taka sytuacja, jak była w Polsce, nigdzie indziej się więcej nie wydarzyła.

Panie Przewodniczący! Szanowni Państwo! W całej Europie obserwujemy, jak przemoc ze względu na płeć jest zakorzeniona w systemach, które powinny de facto chronić obywateli. I to zjawisko nie może być ignorowane ani przez nas, ani przez jakiekolwiek instytucje. Dużo tutaj mówimy o tym, że cały czas jest za mało do zrobienia. Cały czas musimy o tym rozmawiać. Szanowni Państwo, my, jako grupa socjalistów i demokratów, przygotowaliśmy w zeszłej kadencji bardzo dobry dokument. To jest zestaw wszystkich prawd na temat praw kobiet, na temat walki z przemocą wobec kobiet. Więc zachęcam wszystkie grupy polityczne, żeby skorzystały z tego dokumentu i żebyśmy wspólnie, razem, ponad podziałami wprowadzili ten dokument w życie. A pani komisarz Dalli chciałabym bardzo podziękować za pracę, którą Pani wykonała, i bardzo żałuję, ale uważam, że cały czas jest możliwość walki o to, abyśmy mieli jednak komisarza tylko i wyłącznie ds. równości, a nie rozmydlali ten temat, skoro on jest dla nas tak bardzo ważny.

Panie Pośle, Szanowni Państwo! Z wielkim zadziwieniem słucham tego, co Pan mówi, ale też gwoli wyjaśnienia dla wszystkich osób, które tutaj są na sali – Pan należał do partii, która przez 9 lat rządziła i która właśnie zawłaszczyła media. Dokładnie zrobiła to, co Pan teraz próbuje zwalić na rząd, który obecnie rządzi. To Pan stał ramię w ramię z osobami, które manipulowały, które przekazywały fake newsy i dezinformację przez media publiczne, które właśnie zawłaszczyliście i zawłaszczaliście przez ostatnie 9 lat. To Pana władza, Pana koledzy doprowadzili do tego, że było prawie 200 procesów wobec dziennikarzy i redakcji niezależnych mediów. Więc Pan ma czelność mówienia o tym, że teraz coś się zmieniło, że jest gorzej? Jest to nieprawda, więc dlatego o tym mówię tutaj.

Panie Przewodniczący! Mogłoby się wydawać, że w dzisiejszej debacie politycznej nie znajdziemy żadnego wspólnego tematu do rozmowy, ale okazuje się, że jednak kryzys mieszkalnictwa dotyka wszystkie kraje i możemy o tym porozmawiać. Ale jak przysłuchuję się tej debacie, to niestety muszę stwierdzić, że nadal prawą stronę trzeba uczyć, że mieszkanie jest prawem, a nie towarem.

W moim kraju, w Polsce, aż 52,9% Polaków w wieku 25–34 lat nadal mieszka z rodzicami, bo nie stać ich – nawet jeśli dobrze zarabiają – na zakup mieszkania. To jest w ogóle najgorszy wynik, jeżeli chodzi o dane Eurostatu. Za metr kwadratowy mieszkania w Polsce płaci się 16–18 tys. polskich złotych, tj. około 4 tys. euro za metr kwadratowy. To jest w ogóle jakiś kosmos nie do wyobrażenia. Dlatego bardzo się cieszę, że dzięki naciskowi naszej grupy Socjalistów i Demokratów będzie komisarz ds. mieszkalnictwa, że przygotowujemy się do tego, żeby dobrze nad tym pracować. Bo musimy tutaj wziąć sprawy w swoje ręce. A Europa i Parlament Europejski muszą być gwarantem tego, że to się po prostu uda.

Panie Przewodniczący! Pani Komisarz! Raport Komisji ONZ na temat sytuacji kobiet w Polsce jest druzgocący i nie trzeba za bardzo wchodzić w szczegóły tego raportu, aby zrozumieć tę konkluzję, bo jest ona bardzo prosta. W Polsce łamane są prawa człowieka i to jest ta konkluzja po prostu. Ten raport mówi o tym, że w Polsce czy teraz, czy sprzed wyroku Trybunału Konstytucyjnego w 2020 roku łamane jest nie jedno prawo, ale wiele praw kobiet, do których Polska się zobowiązała już w 1980 roku, ratyfikując konwencję ONZ-u. Łamane jest prawo do niedyskryminacji i równości, prawo do prywatności, prawo do integralności osobistej, prawo do godności, prawo do zdrowia fizycznego i psychicznego, prawo do dostępu do usług zdrowotnych, prawo do autonomii reprodukcyjnej i prawo do dostępu do informacji dotyczącej planowania rodziny. To jest cały czas taka Polska, Polska roku 2024. Niestety nadal po wygranych wyborach nie mamy tych zmian, o które walczyły młode Polki i młodzi ludzie ogólnie.

Drodzy Państwo, pracuje ze mną Jessica, tu w Parlamencie. 25-letnia Polka, która rok temu wymyśliła w kampanii wyborczej akcję „Dziewczyny na wybory” i zaangażowała tysiące kobiet do tego, aby zmienić władzę. Spytałam ją wczoraj, co by powiedziała tym politykom w Polsce, którzy nie chcą tych zmian wprowadzić. Cytuję, co powiedziała: „Chcę wam powiedzieć, że jestem wkurzona, rozgoryczona i po ludzku zmęczona. Nie po to mobilizowałyśmy miliony kobiet, by głosować w ostatnich wyborach. Nie po to szłyśmy w setkach protestów, by słyszeć, że w tej kadencji wciąż nie da się przegłosować depenalizacji oraz legalnej, bezpiecznej aborcji. Ja mam prawo, by żyć, i chcę żyć w kraju, który kocham, i walczyć w nim o znacznie więcej niż o prawo decydowania o sobie. Ile jeszcze?”. No właśnie, szanowni panowie, ile jeszcze będziemy czekać?