Joanna SCHEURING-WIELGUS

Pani Przewodnicząca! Po II wojnie światowej powiedzieliśmy sobie: nigdy więcej, nigdy więcej wojny, nigdy więcej nienawiści i prześladowań. Zbudowaliśmy świat prawa, szacunku i demokracji. Czy to były puste hasła?

Czy możemy powiedzieć, że Ameryka Donalda Trumpa nas nie dotyczy, że to nie jest o nas, że nie interesuje nas śmierć Renée Good i Alexa Prettiego zamordowanych przez ICE? Czy nie interesuje nas aresztowanie pięcioletniego Liama i używanie go jako przynęty? Czy nie widzimy setek rannych podczas legalnych demonstracji i nie widzimy przemocy wobec kobiet? Nie widzimy 70 tysięcy osób w ośrodkach detencyjnych? Będziemy udawać, że tego nie widzimy?

Niedawno senatorka New Jersey – Britney Timberlake powiedziała: „Każdy, kto jest potomkiem ocalałego z Holokaustu, powie ci, że tak właśnie to się zaczyna”. Dokładnie, tak to się właśnie zaczyna. My, Europejczycy to wiemy i nie udawajmy, że tego nie widzimy.

Panie Przewodniczący! Pani Komisarz! Komisja ONZ ds. Statusu Kobiet jest największą globalną konferencją o prawach kobiet na świecie. I dziś rola tej komisji jest ważna jak nigdy wcześniej. Radykalnie prawicowy zwrot na świecie grozi bezpośrednio prawom kobiet. Donald Trump wycofał Stany Zjednoczone z ponad sześćdziesięciu organizacji ONZ, w tym z organizacji UN Women, ze wszystkich tych organizacji, gdzie szczególnie istotna była walka o równość płci i zdrowie kobiet.

USA – kiedyś filar organizacji międzynarodowych – dziś pozbawia je finansowania, paraliżując działania i osłabiając globalną walkę nawet z takim tematem, który powinien nas łączyć, jak przemoc wobec kobiet. To jest z jednej strony niepojęte, ale z drugiej strony niesamowicie smutne. Ale jest to również szansa dla Unii Europejskiej, dla nas, żeby stać się globalnym liderem nie tylko praw kobiet, ale ogólnie współpracy międzynarodowej.

Chciałabym się zatem zwrócić do pani komisarz. Jeżeli się okaże, że Komisja ds. Statusu Kobiet w Nowym Jorku stanie się niemożliwa do organizowania w następnych latach, przejmijmy pałeczkę. Zorganizujmy to w Brukseli. Bądźmy globalnym liderem praw kobiet. Bardzo na was liczę, jeżeli rzeczywiście dojdzie do takiej sytuacji. Ale również bardzo was proszę, abyście jako Rada traktowali poważnie nasze rekomendacje i żebyśmy w Nowym Yorku byli wspólnie, razem i wspólnie, razem negocjowali na forum ONZ.

I chciałabym się również zwrócić do moich koleżanek z prawej strony. To, że możecie dzisiaj tutaj się wypowiadać, to nie dzięki jakimś anonimowym głosom, tylko dzięki feministkom, dzielnym kobietom, które walczyły...