Bardzo dziękuję za tę debatę. W zasadzie nie zaskoczyła mnie ta prawa strona, która przed chwilą tutaj przychodziła i wypowiadała się na temat tak ważnego dla nas tematu, a teraz po prostu zniknęła. Został na stanowisku tylko pan Terheș, który też opowiadał różne kłamstwa, przeinaczenia i dezinformację.

Szanowni Państwo! Ci co tutaj mówili, zwracam się do was, których tutaj nie ma, ale być może odsłuchacie tę rozmowę. To jest wasza kompromitacja, bo nikt z was nie przeczytał tego dokumentu. Mówiliście o rzeczach, których w ogóle w tym dokumencie nie było. Naprawdę trzeba czytać ze zrozumieniem. Chyba to potraficie, skoro znaleźliście się w Parlamencie Europejskim.

Chciałabym również powiedzieć wam, że każde przestępstwo seksualne musi być ścigane stanowczo i skutecznie, niezależnie od tego, kim jest sprawca i jakie ma pochodzenie. Ale jeśli rozmawiamy o tym, jak powinno wyglądać prawo, to musimy również opierać się na faktach, a nie na politycznych emocjach. Dane z Polski odnośnie cudzoziemców imigrantów, dane podane przez nasz rząd wskazują, że w 2024 roku na 1100 gwałtów 48 było gwałtami popełnionymi przez cudzoziemców. Więc to nie jest tak, że cudzoziemcy przyjeżdżają i gwałcą Europejki, ponieważ wszystkie dane pokazują - ale wy tych danych nie chcecie przeczytać - że najwięcej gwałtów i przemocy jest właśnie wśród rodzin i przez najbliższych.

I ostatnia rzecz na koniec: chciałabym bardzo, bardzo serdecznie podziękować dwóm osobom, które pracowały nad tym dokumentem, swoim dwóm doradcom Elinie i Benkowi. Bez nich tego sprawozdania by nie było.

I na koniec słowo do pani komisarz: Pani Komisarz, my nie chcemy już kolejnych map, kolejnych dróg do tego, jakie stworzyć prawo. My chcemy prawo tu i teraz. Komisja musi pokazać, że jest silna, i Komisja musi stanąć po stronie kobiet.

Pani Przewodnicząca! Każdy i każda z nas przychodzi do polityki z czymś, co go boli, z czymś, czego nie może zostawić za drzwiami, z czymś, co nie daje nam spać. I to jest taki temat właśnie dla mnie. Bo kiedy mówimy o europejskiej definicji gwałtu, ja nie widzę punktów w agendzie, tylko widzę twarze kobiet, które milczały, kobiet, którym nikt nie uwierzył, kobiet, którym system powiedział: to nie był gwałt. Ile Państwo znacie kobiet? Sto, dwieście kobiet? Pomyślcie o ich twarzach. To wasze koleżanki, siostry, być może krewne. Co trzecia z nich doświadczyła przemocy seksualnej. Nie jakaś statystyczna kobieta w Excelu. Nie anonimowy przypadek w tym sprawozdaniu. Kobieta, którą znacie. Kobieta, której imię pamiętacie. Być może siedzieliście z nią razem, rozmawialiście i śmialiście się, nie wiedząc nawet o tym, że doznała przemocy. Dlatego nie myślcie teraz o liczbach, tylko myślcie o konkretnych kobietach, bo fakty są porażające.

Powtórzę to jeszcze raz: co trzecia kobieta w Unii Europejskiej doświadczyła przemocy fizycznej lub seksualnej. A ostatnio usłyszeliśmy nawet, że w internecie działa platforma, która uczy, jak gwałcić kobiety: 60 milionów odsłon miesięcznie! Przecież te dane są porażające. Bo przemoc seksualna nie bierze się znikąd. Rośnie tam, gdzie przez lata działa przyzwolenie, obojętność i dehumanizacja kobiet. Fakty są takie, że przemoc jest normalizowana. Internet jej uczy, a system zbyt często nie daje ofiarom bezpieczeństwa.

I to wszystko zmienia nasze sprawozdanie. Po pierwsze, jasno pokazuje, że ofiara nie zawsze reaguje w sposób oczywisty. Nie zawsze krzyczy, walczy czy mówi „nie”. Reakcje na przemoc mogą być bardzo różne: od walki, przez zastygnięcie, podporządkowanie lub omdlenie. Żadne z tych zachowań nie jest zgodą. Dlatego prawo musi jasno zrozumieć, że nie ma jednego właściwego zachowania ofiary. Po drugie, musimy wreszcie przestać wierzyć, że gwałt to atak obcego człowieka w ciemnej uliczce. Dane pokazują jasno, że sprawcą bardzo często jest osoba znana ofierze: partner, znajomy, ktoś z bliskiego otoczenia, tak jak mąż Gisèle Pelicot z Francji czy mąż Zoe Watts z Anglii, czy innych kobiet opisywanych w ostatnim raporcie dziennikarzy CNN. Po trzecie, w sprawozaniu mówi się o tym, że tylko co siódma kobieta zgłasza gwałt na policję. Ofiary nie zgłaszają przemocy, bo nie wierzą, że zostaną potraktowane poważnie. Dlatego w tym sprawozdaniu kładziemy bardzo mocny nacisk na lepsze przygotowanie policji i sędziów. Po czwarte, w sprawozdaniu mówi się o tym, że tylko jedna na pięć zgwałconych kobiet skontaktowała się z lekarzem lub pomocą społeczną. Dlatego tak ważny jest system ochrony i wsparcia, bo sprawiedliwość po gwałcie nie kończy się w sądzie.

Mówicie, że sport i kultura stoją ponad polityką. To kłamstwo. Normalizacja nie następuje nagle, ona dzieje się etapami, po cichu. Na tegorocznym Biennale w Wenecji Rosja otworzy swój pawilon jak gdyby nigdy nic, po prostu. A Międzynarodowa Organizacja Pływacka World Aquatics przywróciła Rosji pełne prawa członkowskie. Czy naprawdę chcemy oglądać rosyjskie triumfy, podczas gdy ukraińscy sportowcy zamiast trenować, wyciągają kolegów spod gruzów zbombardowanych ukraińskich pływalni? A co Rosjanie wystawią w Wenecji? Grudy ukraińskiej ziemi nasiąknięte smarem rosyjskich czołgów i krwią niewinnych ofiar?

To nie są tylko inicjatywy kulturalne i sportowe. To operacje specjalne mające na celu oswojenie nas z obecnością kata. Normalizacja zbrodni postępuje z każdym odwieszonym zakazem, każdą otwartą wystawą. A my nie możemy na to pozwalać. Wierzę w moc kultury i wspólnotowość sportu, ale tylko wtedy, gdy służą one człowieczeństwu. Ukraińcy giną, a my nie możemy oklaskiwać ich oprawców.