Pani Przewodnicząca! Aleksandra Pulinowicz miała zaledwie 16 lat, gdy reżim Łukaszenki wtrącił ją do więzienia. Jej winą było antywojenne graffiti sprzeciwiające się rosyjskiej inwazji na Ukrainę. Reżim uznał dziecko za terrorystkę i skazał na ponad 10 lat więzienia. Podczas gdy niektórzy w Europie mówią o dialogu z Łukaszenką, w jego więzieniach ponad 800 więźniów politycznych poddawanych jest regularnym torturom.

Ihar Aliniewicz skazany na 20 lat więzienia. Wolha Majorawa i Alena Łazarczyk, Wiaczesław Areszka tracą wzrok. Uładzimir Hundar, człowiek z amputowaną nogą, poddawany nieludzkiemu traktowaniu. Starsi więźniowie, jak Iryna Melcher, są wyniszczani psychicznie i fizycznie. To rzeczywistość łukaszenkowskich więzień.

Jest też artykuł 411 - jeden z najbardziej nikczemnych instrumentów represji we współczesnej Europie. Administracje więzienne fabrykują rzekome naruszenie regulaminu i arbitralnie przedłużają wyroki o kolejne lata. To mechanizm niekończącej się niewoli politycznej. Aleksandra Pulinowicz i wszyscy inni więźniowie polityczni muszą odzyskać wolność. Mówił o tym Andrzej Poczobut. Bądźmy solidarni.

Pani Przewodnicząca! Mówimy dziś o Burkina Faso, o państwie, które płonie, podpalone przez dżihadystów powiązanych z Al-Kaidą i Państwem Islamskim, którzy porywają ludzi, palą wsie, mordują całe wspólnoty. Do tego brutalny terror państwowy realizowany przez juntę wojskową wobec własnych obywateli. Pod płaszczykiem walki z dżihadem niszczy się wolność. Rozwiązano partie polityczne, organizacje społeczne, dziennikarze są zastraszani, aktywiści zatrzymywani, krytycy wcielani pod przymusem do formacji bezpieczeństwa.

Ale mówiąc o Burkina Faso, nie wolno nam zamykać oczu na to, co dzieje się w krajach Unii Europejskiej. W moim kraju, Polsce, widzimy mechanizmy, które powinny zapalić wszystkie czerwone światła: naciski na niezależne media, próby paraliżowania pracy niezależnych telewizji, ataki na dziennikarzy opisujących bezprawne działania władzy, próby wymuszania ujawnienia źródeł informacji, nadużywanie instytucji państwa do walki politycznej. A ostatnio władza Tuska dopuściła się aresztowania dziennikarza Leszka Krasowskiego na trzy miesiące w zemście, że opisał aferę jednego z czołowych polityków tej władzy. To nie jest normalna demokracja, szanowni państwo. To jest pełzająca kryptodyktatura.

Pani Przewodnicząca! Wczoraj wysłuchaliśmy wystąpienia laureata nagrody Sacharowa Andrzeja Poczobuta. Za chwilę okaże się, czy należycie wsłuchaliśmy się w jego słowa. Mówił, jak ważne dla więźniów politycznych reżimu Łukaszenki są nasze rezolucje i to, że wymieniamy w nich ich nazwiska.

Z naszej rezolucji podczas negocjacji nazwiska zostały wycięte. Przywróćmy je i pomóżmy tym ludziom przeżyć to piekło. Poprawka: Mając na uwadze, że przypadki Dzienisa Iwaszyna, Pawła Bieławusa, Ihara Aliniewicza, Wolhy Majorawy, Aleny Łazarczyk, Aleksandra Franckiewicza, Wiktara Śniechura, Eduarda Babaryki, Mikołaja Ałtuchowicza, Władimira Hundara, Iryny Melcher, członków rodzin Rezanowiczów i Karsakowów, Ściapana Łatypawa, Wiaczesława Areszki oraz wielu innych osób ilustrują poważne zagrożenie stanu zdrowia oraz tragiczne skutki nieludzkich warunków przetrzymywania, długotrwałej izolacji i odmowy zapewnienia odpowiedniej opieki medycznej.

Panie Przewodnicząca! Szanowni Państwo! Dzieci mają fundamentalne prawo do zabawy, radości i beztroskiego dorastania, ale mają również prawo do bezpiecznego życia bez wojen i spadających bomb, jak dzieje się to w Ukrainie, Palestynie czy Libanie. Dzieci mają prawo do nauki, do dorastania w stabilnych rodzinach, do miłości, opieki i bezpieczeństwa. Mają prawo wychowywać się zgodnie z wartościami wyznawanymi przez swoich rodziców, w duchu wiary i wartości konserwatywnych, jeśli taka jest wola rodziny, a nie pod presją ideologii narzucanych przez lewicowych aktywistów. Mają prawo do zdrowego i beztroskiego dzieciństwa, a nie do seksualizowania ich od najmłodszych lat.

Tymczasem co oferujemy dzieciom? Na świecie prawie 140 mln dzieci pracuje, w tym 54 miliony wykonuje pracę niebezpieczną. Około 73 miliony nienarodzonych dzieci rocznie traci życie w wyniku aborcji. Miliony żyją w ubóstwie, w strefach wojny, padają ofiarą przemocy, wyzysku, handlu ludźmi oraz przemysłu, który potrafi traktować dziecko jak towar.

W dniach 8–10 maja tego roku w Berlinie odbyły się targi organizowane przez międzynarodową organizację Men Having Babies. Wydarzenie skierowane głównie do homoseksualnych par zainteresowanych kupnem dziecka. Tak, szanowni państwo, w centrum cywilizowanej Europy odbywają się wydarzenia, podczas których dziecko staje się przedmiotem oferty handlowej. Mówi się tam o pakietach, o kosztach, o rabatach. Tak, za udział w tej konferencji można dostać rabat na zakup dziecka. Mamy tam porównywarki cen, w jakim kraju taniej można to zrobić. Dziecko, szanowni państwo, nie jest produktem, towarem ani usługą.