Pani Przewodnicząca! Szanowni Państwo! Wzmacnianie odporności zdrowotnej państw partnerskich nie może oznaczać jedynie przekazywania kolejnych pieniędzy z Europy. Pomoc musi odpowiadać na rzeczywiste potrzeby ludzi i wzmacniać samodzielność. Mieszkańcy Afryki potrzebują trwałych systemów, szpitali, diagnostyki, personelu medycznego i realnego dostępu do leczenia.

Zamiast pompować kolejne środki w pojedyncze, prywatne przedsięwzięcia, powinniśmy wspierać tworzenie systemów ubezpieczeń zdrowotnych, które pozwolą leczyć także najuboższych, a może przede wszystkim najuboższych. Unia może je czasowo współfinansować, a dalsze wsparcie powinno zależeć od ich skuteczności, przejrzystości i podejmowania odpowiedzialności przez państwo partnerskie.

Nie możemy też akceptować sytuacji, w której pod hasłem pomocy zdrowotnej narzuca się państwom partnerskim rozwiązania ideologiczne, w tym promowanie aborcji, zamiast koncentrować się na zdrowiu matek, kobiet, dzieci.

Pomoc ma budować samodzielność, a nie – zależność. Samodzielna i bardziej sprawna Afryka to bardziej bezpieczna Europa. Dziękuję przewodniczącemu Komisji, za podjęcie tego tematu, ale dziękuję też, panie komisarzu, za zaangażowanie w przygotowywanie zmian systemowych. Na nie liczymy.