Marcin SYPNIEWSKI

Panie Przewodniczący! Rynek pracy dynamicznie się zmienia i w takich warunkach zawsze kluczowe jest promowanie oddolnej działalności. Przedstawiciele austriackiej szkoły ekonomicznej podkreślają, że ograniczanie wolności ekonomicznej prowadzi do zapaści gospodarczej i wzrostu bezrobocia. I taki sam skutek ograniczenie wolności ma do braku fachowców pożądanych na rynku pracy. Dlatego wszelkie działania powinny się opierać na dobrowolności i dążeniu do wzajemnych korzyści. Współczesny system edukacji faktycznie często nie przygotowuje młodych ludzi do realiów rynku pracy. Spędzają oni lata w szkolnych ławach, nie zdobywając umiejętności praktycznych, cenionych przez pracodawców i w efekcie wielu absolwentów nie posiada ani doświadczenia zawodowego, ani kompetencji, które są wymagane na rynku. Żeby temu przeciwdziałać, należy zachęcać do samodzielnego zdobywania praktycznych umiejętności przez kształcenie zawodowe i szkolenia, które są dostosowane do potrzeb rynku. Takie podejście zwiększa wartość pracownika w oczach pracodawcy. Warto jednak zwrócić uwagę także na bariery utrudniające zatrudnienie, takie jak wysokie podatki, jak regulacje, które podnoszą koszty zatrudnienia i koszty zatrudnienia fachowców. Ich redukcja mogłaby znacznie ułatwić tworzenie nowych miejsc pracy i rozwój przedsiębiorczości.

Polski ekonomista Ferdynand Zweig wskazuje, że na przykład inwestycje publiczne nie są skutecznym narzędziem w walce z bezrobociem. Zamiast tego należy skupić się na tworzeniu warunków sprzyjających rozwojowi przedsiębiorczości i inicjatyw oddolnych. Eliminacja tych barier regulacyjnych oraz wspieranie edukacji dostosowanej do rynku pozwoli na lepsze wykorzystanie potencjału jednostek. Powinniśmy to promować, promować wolność ekonomiczną, indywidualne inicjatywy. Zróbmy krok w tył i pozwólmy ludziom działać.

Panie Przewodniczący! Unia Europejska uwielbia pouczać świat o wartościach, demokracji i prawach człowieka, a jednocześnie tak naprawdę własnymi decyzjami finansuje wojnę hybrydową, którą obserwujemy w Demokratycznej Republice Konga. Podpisując umowę z Rwandą na import surowców, Bruksela dała Rwandzie faktycznie przyzwolenie na grabież złóż kobaltu i koltanu, które są kluczowe dla produkcji chociażby baterii czy akumulatorów. Problem w tym, że te surowce nie znajdują się w Rwandzie, ale we wschodnim Kongu, gdzie wcześniej swoje wpływy umacniały Chiny.

I tak w tej chwili rękoma rwandyjskiej milicji M-23 Unia prowadzi w rzeczywistości wojnę proxy o te strategiczne zasoby niezbędne do realizacji Zielonego Ładu, jarzma, które sama na siebie Unia nałożyła. I nie chodzi mi tutaj o krytykę woli zabezpieczenia tych surowców krytycznych, co o hipokryzję, dlatego, że z jednej strony zamykamy własne kopalnie, a jednocześnie patrzymy na niewolniczą pracę w Afryce, także dzieci. I patrzymy na tą straszną tragedię, bo dzisiaj Kongo płonie i Kongijczycy wiedzą, że to tak naprawdę Zachód sponsoruje ich tragedię.

Jeżeli mamy mówić o wartościach, to zacznijmy od własnej odpowiedzialności.

Wschodnia granica Unii Europejskiej to dzisiaj linia frontu i na niej ważą się losy bezpieczeństwa nie tylko Polski, ale całej Europy. Bo Polska, Litwa czy pozostali sąsiedzi Rosji ponoszą dzisiaj główną odpowiedzialność i koszty ochrony tej granicy Unii Europejskiej, zwłaszcza w obliczu rosyjskiej agresji.

Polska przyjęła już miliony uchodźców wojennych z Ukrainy, okazując bezprecedensową solidarność. Dlatego bardzo nam przeszkadzają zapisy paktu migracyjnego. Chcielibyśmy być całkowicie zwolnieni z jego postanowień. Dlatego, że my już tak naprawdę pomogliśmy ponad naszą miarę i tym rozwiązaniom mówimy zdecydowane „nie”.

I zamiast wydawania pieniędzy w inny sposób, Unia Europejska powinna sfinansować obronę cywilną w Polsce, bo to nasi obywatele ponoszą skutki działań hybrydowych, i budowę solidnej zapory na wschodniej granicy, tak żeby wzmocnić swoją odporność. Mamy wielowiekową tradycję obrony Europy. Wspomnę tylko odsiecz wiedeńską czy bitwę zwaną Cudem nad Wisłą. Europa nie powinna nam tutaj przeszkadzać, a pomóc, żeby chronić nasze granice.