Marcin SYPNIEWSKI

Szanowni Państwo! Unia Europejska co roku wydaje miliardy euro na inwestycje, co roku wydaje ciężkie pieniądze w rozmaitych funduszach. Dodatkowo, ponieważ pieniędzy brakuje, to zadłuża się i ten dług już teraz spłacamy, a będą go spłacać jeszcze nasze dzieci i wnuki. Cały czas będziemy tym obciążeni. I dodatkowo, żeby to wszystko rozruszać, to od lat proponuje centralizację. Od lat stara się, żeby większość decyzji była podejmowana w Brukseli, a nie w poszczególnych państwach. No i jaki mamy tego efekt? Przecież nawet raport Draghiego o tym mówił. Europa nie jest konkurencyjna, potrzebuje wielkich inwestycji tak naprawdę, żeby dogonić resztę świata. Nie mamy innowacyjności. To wszystko te decyzje zabiły i żadnych wniosków z tego nie wyciągnęliście.

Proponujecie dalej to samo. Proponujecie, że wydamy tym razem jeszcze więcej i teraz na pewno skończy się to inaczej. No się nie skończy inaczej, dlatego, że urzędnik nigdy nie podejmie lepszej decyzji niż przedsiębiorca, niż człowiek. To on wie, co jest lepsze dla niego. To on wie, w jaki sposób pieniądze inwestować, w jaki sposób oszczędzać. Wie to znacznie lepiej niż jakikolwiek, nawet najmądrzejszy urzędnik z Brukseli.

Trzeba w końcu uczyć się na błędach i przestać wszystko centralizować. Tworzenie kolejnych unii, kolejnych sprawozdań nie pomoże. Trzeba w końcu odregulować gospodarkę. Trzeba w końcu postawić na to, żeby państwa mogły same zbudować własne rynki kapitałowe i nie przeszkadzać ludziom. Wygoniliście tak naprawdę kapitał z Europy. Nic w Europie nie produkujemy, wszystko będziemy musieli importować. Trzeba tym się zająć, a nie mówić o kolejnej harmonizacji.

Panie Przewodniczący! Szanowni Państwo! Mówimy dzisiaj o strategii, która dotyczy milionów europejskich rodzin. I oczywiście każdy z nas zapewne zapoznawał się ze statystykami, które są przerażające, ale trzeba mieć świadomość, że za każdą tą liczbą, za każdymi tymi milionami stoją tak naprawdę miliony pojedynczych przypadków, które dotykają poszczególnych rodzin, poszczególnych chorych, które powodują u nich cierpienie, przeżywanie tej tragedii, również obciążenie finansowe, ale także i wszelkie inne uczucia z tym związane, nadzieje, ból i przeżywanie tej choroby.

Jest to z pewnością główna w tej chwili przyczyna niepełnosprawności i zależności wśród osób starszych. Jest to olbrzymia skala wyzwania. Potrzebujemy faktycznie takiej spójnej, ambitnej strategii w sprawie Alzheimera i innych demencji, przede wszystkim obejmującej te rzeczy, z którymi państwa członkowskie, wydaje się, że nie mogą sobie samodzielnie poradzić, czyli obejmujące kwestie diagnostyki, badań w celu też leczenia, ale także zagadnienia opieki czy wsparcia dla rodzin. A przede wszystkim w tych wszystkich działaniach należy pamiętać o tym, że każdy człowiek, także ten chory na Alzheimera czy cierpiący na demencję, jest nadal człowiekiem i trzeba mu zapewnić godność i też chronić jego życie.

Nie mogę tutaj jednego faktu, niestety, przemilczeć. W części krajów, które zalegalizowały eutanazję, dopuszcza się coraz szerzej możliwość jej zastosowania wobec osób chorych na Alzheimera i na demencję, także wobec tych, którzy nie są już w stanie wyrazić swojej woli. I to godzi w podstawowe nasze europejskie wartości, w te wartości, które legły u podstaw Europy – w nienaruszalność ludzkiego życia. Osoba z demencją nie przestaje być człowiekiem. Odpowiedzią nie może być skracanie jej życia, ale solidarność, troska i wsparcie.

Przede wszystkim chciałbym podkreślić, że ta choroba to nie tylko cierpienie chorego, ale też ogromne obciążenie dla opiekunów, o czym było to już wcześniej mówione. To oni najczęściej ponoszą ciężar codziennej opieki, rezygnują z pracy zawodowej, żyją w ciągłym stresie, borykają się z samotnością i z brakiem systemowego wsparcia. I zasługują z pewnością na nasz najwyższy szacunek i uznanie za to wielkie poświęcenie. I powinniśmy zapewnić systemowe wsparcie poprzez dostęp do opieki wytchnieniowej, do rehabilitacji czy do usług społecznych.