Panie Przewodniczący! Szanowni Państwo! Międzynarodowy Dzień Zabawy może brzmieć jak jedno z wielu sympatycznych świąt wpisanych do kalendarza ONZ, ale tak naprawdę jest przypomnieniem o czymś znacznie poważniejszym – o tym, że dzieciństwo staje się dobrem deficytowym.

Jeszcze niedawno zabawa była naturalną częścią życia każdego człowieka. Chyba większość z nas na tej sali pamięta swoje dzieciństwo, czyli erę sprzed smartfonów, erę zabawy, budowania przyjaźni z podwórka na całe życie. Dziś zabawa coraz częściej konkuruje o uwagę z potężnymi mechanizmami, które zarabiają miliardy na tym, by dzieci nie odrywały wzroku od ekranu.

Dlatego zabawa to nie luksus ani nagroda. To jeden z fundamentów zdrowego rozwoju człowieka. Bo podczas zabawy dzieci uczą się współpracy, budują relacje, rozwijają wyobraźnię, zdobywają odporność emocjonalną i uczą się funkcjonowania w świecie. Niestety coraz częściej przegrywają z algorytmami. Przegrywają z przemysłem uwagi, który zmienia dziecięcą ciekawość w kolejne godziny spędzane przed ekranem.

Ale jest jeszcze drugie zagrożenie: ideologia, która coraz śmielej wkracza do świata dzieci. Zamiast chronić dzieci, próbuje się obciążać najmłodszych problemami, sporami i dylematami świata dorosłych. Próbuje się seksualizować dzieci, podważać naturalne autorytety i osłabiać rolę rodziny.

My się z tym nie zgadzamy. Dziecko nie potrzebuje politycznych, lewicowych eksperymentów. Potrzebuje bezpieczeństwa, stabilności. Potrzebuje rodziny. Dlatego mój apel dziś jest niezwykle prosty: obrona prawa dziecka do zabawy jest w istocie obroną prawa dziecka do normalnego dzieciństwa. A dzieciństwo powinno pozostać czasem rozwoju, odkrywania świata i budowania marzeń, a nie czasem uzależnień, lęku i ideologicznych sporów dorosłych.