Michał SZCZERBA

Pani Przewodnicząca! Wysoka Izbo! Wspólna odpowiedzialność za bezpieczeństwo kontynentu wyznacza kierunek naszych relacji z Wielką Brytanią. Szczyt Unii Europejskiej i Wielkiej Brytanii, zaplanowany na 19 maja, musi być impulsem do sformalizowania strategicznej współpracy w dziedzinie obronności, produkcji uzbrojenia, bezpieczeństwa energetycznego i ochrony infrastruktury krytycznej. Stawiając na nowe partnerstwa, Unia Europejska realizuje cele polskiej prezydencji. Zmieniamy Unię Europejską poprzez wprowadzenie bezpieczeństwa w główny nurt naszych prac. Kompas strategiczny to narzędzie, którym dysponuje Unia Europejska do budowy strategicznych partnerstw. I Unia dostrzega konieczność zacieśniania współpracy z krajami trzecimi. Cieszymy się z dotychczasowych partnerstw z takimi krajami jak Norwegia, Japonia, Korea Południowa, Mołdawia, Macedonia Północna i Albania, ale mówimy: chcemy więcej. Chcemy więcej współpracy, chcemy więcej sojuszy, chcemy więcej partnerstw i więcej bezpieczeństwa.

Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie ministrze, koledzy! W moim kraju, w Polsce, ludzie pytają, co będzie dalej? Czy powinniśmy się bać rosyjskiej agresji? Czy stosunki Europy z USA są na kursie kryzysowym? Czy Europa będzie w stanie szybko zwiększyć swoje zdolności obronne? Przyszłość stosunków transatlantyckich zależy od naszych obecnych działań. Właśnie dlatego my, Europejczycy, bierzemy na siebie większą odpowiedzialność za nasze bezpieczeństwo. Budowanie potencjału obronnego wymaga silnej gospodarki. Nałożenie ceł przez USA na wywóz z UE nie pomaga. Nie widzimy na to żadnego usprawiedliwienia. Wzajemne nakładanie ceł na nasze gospodarki nie leży we wspólnym interesie.

Moja wypowiedź jako stałego sprawozdawcy ds. Stanów Zjednoczonych jest krystalicznie jasna: Współpraca transatlantycka jest korzystna dla obu stron Atlantyku. Niezależnie od tego, czy mówimy o bezpieczeństwie, czy o gospodarce, żadna inna gospodarka na świecie nie jest zintegrowana w tak zaawansowany sposób. UE i USA są największymi partnerami handlowymi i inwestycyjnymi. Razem reprezentujemy 30% światowego handlu towarami i usługami. Wojny handlowe nie przyniosą korzyści żadnej ze stron. Dlatego nie możemy przestać angażować się w budowanie silnego dialogu. Ale pozwólcie, że wyjaśnię: wprowadzenie ceł zaszkodzi nie tylko Europejczykom, ale także amerykańskim przedsiębiorstwom.

Pani Przewodnicząca! Pani Wiceprzewodnicząca! Grenlandia jest częścią Królestwa Danii, państwa członkowskiego, NATO oraz Unii Europejskiej. Dania jest również naszym wiarygodnym partnerem i sojusznikiem, dlatego powinniśmy dbać o tę współpracę i wspierać integralność chronioną prawem międzynarodowym. Koalicyjny rząd Grenlandii zachowuje jedność wobec nieuprawnionej zewnętrznej presji. To Grenlandczycy mają prawo decydowania o sobie i zakresie swojej autonomii bez zewnętrznych ingerencji. Grenlandia będzie w centrum uwagi zwiększającej się rywalizacji w Arktyce.

Musimy aktywnie wspierać naszych sojuszników i nie doprowadzać do destabilizacji w regionie, bo na tym skorzystać mogą nasi wrogowie z osi zła. Ważne jest bezpieczeństwo Europy Północnej, szczególnie w wymiarze energetycznym i ochrony infrastruktury krytycznej. Unia Europejska musi zacieśniać współpracę z sojusznikami w europejskiej części Arktyki, ale też z Kanadą, w regionie Morza Bałtyckiego, szczególnie w zakresie obrony i odporności.

Panie Przewodniczący! Pani Komisarz! Pół roku temu polski premier Donald Tusk był w Belgradzie. Jasno mówił o europejskiej perspektywie jako ofercie dla serbskiego społeczeństwa. Skutkiem wizyty była absencja prezydenta Vučića na szczycie BRICS w Kazaniu.

Przed nami parada Putina i kolejna decyzja, która musi być podjęta – decyzja, gdzie i z kim świętować zakończenie II wojny światowej. Czy być w Moskwie, czy być w Kijowie? Czy być z agresorem, czy być z ofiarą napaści? Ale to nie jedyny wybór, jakiego muszą dokonać rządzący Serbią, a szerzej serbskie społeczeństwo.

Chodzi o strategiczny wybór i wartości, za którymi najwyższy czas się opowiedzieć. Demokracja czy autorytaryzm? Wolne media czy propaganda? Rządy prawa czy nepotyzm? Zależność od zbrodniarza wojennego czy partnerska współpraca z Europą? Bezpieczna przyszłość czy życie w nieustannym strachu?

Trzeba spróbować wyrwać Serbię ze szponów Putina i istniejących zależności. Trzeba powtarzać słowa Donalda Tuska, one są nadal aktualne, ale dzisiaj chcemy mówić do młodego serbskiego społeczeństwa: (poseł mówi w języku nieurzędowym).

Pani Przewodnicząca! Szanowny Panie Komisarzu! Przede wszystkim chciałem podziękować Pani jako koordynatorce ds. praw dzieci za pracę, którą Pani wykonuje na rzecz ukraińskich dzieci.

I bardzo dobrze, że podczas tego wieczoru dyskutujemy o sprawie deportacji, rozmawiamy o tym, że ukraińskie dzieci są porywane – bo mamy, Szanowni Państwo, do czynienia ze zbrodnią przeciwko ludzkości. I to jest przykład tego, że Rosja nie tylko bombarduje Ukrainę, ale przede wszystkim kradnie jej przyszłość.

Tysiące ukraińskich dzieci są wywożone z okupowanych terenów, odbierane są rodzicom, a następnie poddawane brutalnej rusyfikacji, indoktrynacji. Często trafiają do szkół wojskowych, gdzie są szkolone do walki przeciwko własnemu narodowi.

To element zbrodniczej polityki Putina. To łamie międzynarodowe konwencje: konwencję genewską, konwencję praw człowieka. I za to właśnie Międzynarodowy Trybunał Karny wydał nakaz aresztowania Putina.

Bardzo dziękuję za tę inicjatywę i w pełni, jako Europejska Partia Ludowa, wspieramy te działania.

Szanowna Pani Przewodnicząca! Państwo Komisarze! Panie Ministrze! Trzeba powiedzieć to wprost: Ukraina jest obrońcą Europy i Ukraina będzie miała wsparcie ze strony Unii Europejskiej, bo nigdy nie opuszcza się sojuszników.

Chcę bardzo wyraźnie powiedzieć o tym, jak polska prezydencja wpływa na wspieranie Ukrainy. To wsparcie polega również na tym, że konsekwentnie osłabiamy gospodarkę wojenną Putina. Ta decyzja opublikowania mapy drogowej, całkowitego ograniczenia importu paliw z Rosji do Unii Europejskiej to nasz wspólny sukces. Ale również sukcesem były sankcje – 16 pakiet, który został ogłoszony podczas trzeciej rocznicy rosyjskiej inwazji na Ukrainę. Robimy to konsekwentnie.

Inwestujemy w te relacje, bo wierzymy, że Ukraina jest naszym partnerem i przyszłym członkiem. Bo uważamy również, że nie interesują nas surowce, ale współpraca gospodarcza i technologiczna. I tutaj Ukraina również w tym obszarze polityki zbrojeniowej i nowych technologii ma gigantyczne osiągnięcia, z których również chcemy korzystać.

Pani przewodnicząca! UE musi przestać ograniczać się do apeli o zawieszenie broni. Liczy się to, co nastąpi później. Pozwólcie, że wyjaśnię: Każda przyszłość Gazy, która obejmuje Hamas, jest przyszłością niekończącej się wojny. Opuszczenie Hamasu oznaczałoby zaakceptowanie kolejnego 7 października.

UE nie może po prostu patrzeć, jak USA ustalają program działań. Mamy znaczenie dyplomatyczne, dźwignię finansową i interes strategiczny. Powinniśmy przewodzić w kształtowaniu Gazy po Hamasie, proponując tymczasowe zarządzanie cywilne, kontrolę granic, odpowiedzialne dostarczanie pomocy.

Musimy również zmierzyć się z faktami w terenie. Hamas przekształcił szpitale i obiekty ONZ w zasoby wojskowe. Musimy powiązać pomoc humanitarną z jasnymi gwarancjami bezpieczeństwa.

Wszyscy chcemy pokoju i przyszłości dla Gazy, ale tej przyszłości nie można budować na terrorze. Musi opierać się na współpracy międzynarodowej, rzeczywistej demilitaryzacji i nowej ścieżce politycznej, którą UE musi pomóc przewodzić.