Pani Przewodnicząca! Pani Komisarz! W kwestii bezpieczeństwa europejskich granic musimy mówić jednym głosem. Nie możemy dzielić bezpieczeństwa Europy. Granice na Wschodzie są tak samo ważne jak granice na południu. Każdy kilometr europejskiej granicy wymaga absolutnej ochrony i solidarności całej Unii. Dlatego informacje o możliwej redukcji wojsk amerykańskich w Polsce nie są wyłącznie problemem Polski. To sprawa bezpieczeństwa całej Europy.

Dziś mamy zupełnie inne czasy. Rosyjska agresja na Ukrainie pokazała, że Europa musi wreszcie traktować bezpieczeństwo poważnie. Przez lata nie mieliśmy wspólnej polityki obronnej na odpowiednią skalę, teraz zaczynamy ją powoli budować. Można by powiedzieć, że to za późno, ale powiem to inaczej – lepiej późno niż wcale. Ale kiedy słyszę o wczorajszych ćwiczeniach wojskowych z użyciem broni jądrowej na Białorusi, zadaję sobie pytanie: czy my jako Europa mamy się temu tylko przyglądać? Czy po prostu powinniśmy zacząć działać?

Panie Przewodniczący! Pani Komisarz! Proszę spojrzeć na tę Izbę. Tu mamy kobiety – kobiety przy mównicy, kobiety, które głosują, które decydują, które zmieniają prawo. Ale teraz proszę sobie wyobrazić, że jutro decyzją rządu żadnej z nas tutaj nie ma, że prawo mówi: twoja opinia jest nieistotna, twoje miejsce jest w domu. Jeśli wyjdziesz bez zgody męża – więzienie, jeśli się poskarżysz – chłosta, i to publicznie, na oczach sąsiadów, przechodniów czy własnych dzieci. I nikt cię nie obroni.

I to nie jest scenariusz z jakiejś dystopijnej powieści. To nie jest historia. To jest Afganistan dziś, w tej chwili – milion dziewcząt bez szkoły, kobiety bite z błogosławieństwem prawa, o ile mąż nie złamie kości, przemoc wpisana w paragrafy, opatrzona pieczęcią i podpisem.

Wiedząc to wszystko, to jest szokujące, że Komisja zaprasza talibów do Europy!

Pani Przewodnicząca! Pani Komisarz! Zabieram dzisiaj głos w tej debacie nie tylko jako posłanka, ale również jako mama trzech synów – czy chcę tego czy nie, moi synowie dorastają w świecie gier wideo.

Gry to dzisiaj coś więcej niż tylko przemysł. To część naszego dziedzictwa kulturowego. To historie, obrazy, światy tworzone przez tysiące twórców i twórczyń, ale również przez artystów, którzy współtworzą ten sektor i nadają mu wyjątkową wrażliwość. Gry to także medium, dzięki któremu młodzi ludzie poznają historię i inne kultury, często w sposób bardziej angażujący niż tradycyjne formy edukacji.

Dlatego powinniśmy traktować gry jako inne dobra kulturowe, chronić je, a nie pozwalać, by znikały wraz z decyzjami rynkowymi czy technologicznymi. Traktaty zobowiązują nas do ochrony konsumentów. Traktujmy gry jak trwałe dobra kultury, a nie tylko czasowe usługi. Europejscy gracze mają prawo posiadać to, za co płacą. Dlatego popieram tę inicjatywę.